“พี่หวง เรื่องนี้คุณจะเข้ามายุ่งด้วยเหรอ? ไม่ก้าวก่ายมากไปหน่อยหรือไง”
หลัวเฉิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วพลิกเอกสารในมือ พอได้ยินหวงหย่งหาวพูดก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างพินิจพิเคราะห์
หวงหย่งหาวยิ้มประจบ
“คุณหลัว พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกสิครับ ฟังดูเหมือนผมชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอย่างนั้นแหละ”
หลัวเฉิงย้อนถาม “ไม่ใช่หรือไง?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ครับ” หวงหย่งหาวนั่งลงตรงข้ามหลัวเฉิง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วพูดอย่างจริงจัง
“เจียงหนานเป็นสตรีมเมอร์ที่เข้าร่วมการแข่งขัน ส่วนผมเป็นหัวหน้าทีมจัดงาน เธอเจอปัญหาระหว่างแข่งแล้วมาบอกผม ผมก็จัดการให้ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”
หลัวเฉิงโยนเอกสารในมือลงข้าง ๆ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ใช่ ๆ หน้าที่ของคุณนี่ลามไปถึงฝ่ายธุรกิจของเขาแล้วด้วย”
“เป็นแค่หัวหน้าทีมย่อยของทีมจัดการแข่งขันในฝ่ายปฏิบัติการแท้ ๆ ทำไมถึงห่วงบ้านห่วงเมืองขนาดนี้ล่ะ”
“แม้แต่หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของเรายังไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเรื่องของฝ่ายธุรกิจเลย”
หลัวเฉิงนับนิ้วอธิบายให้ฟัง
“ฝ่ายธุรกิจดูแลการติดต่อกับแบรนด์และซัพพลายเชน ทั้งยังจัดการสัญญาธุรกิจของสตรีมเมอร์ สัญญาผูกขาด เงื่อนไขห้ามแข่งขัน และการเจรจาสัดส่วนแบ่งรายได้”
“ส่วนฝ่ายปฏิบัติการของเราดูแลการเตรียมงานแข่งขัน การจัดตารางแข่ง ขั้นตอนการไลฟ์ การดำเนินงานหน้างาน การกระจายยอดเข้าถึง และการทบทวนข้อมูล”
“ทำงานมาตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่รู้อีกเหรอ?”
“ใครทำหน้าที่ของตัวเอง ต่างคนต่างไม่ก้าวก่ายกัน”
“คราวก่อนเรื่องงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน คุณมาหาผม ผมยังพอช่วยจัดการได้ แต่เรื่องนี้ ต่อให้ผมอยากยุ่งก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”