ไป๋หลวนถูกจัดให้อยู่ห้องหนึ่ง ไม่เล็กไม่ใหญ่ ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ราวกับก้อนโลหะที่ถูกตัดแต่งอย่างแม่นยำ
เดิมทีห้องนี้ดูเหมือนใช้เก็บของจุกจิก ตอนนี้ถูกโยนมาให้เขาจัดการเอง
ส่วนของในห้องนั้น ไป๋หลวนได้ถามหุ่นเชิดเฮอร์ตะแล้วว่าจะทำยังไง
คำตอบที่ได้คือ
"ยกให้เธอแล้วกัน"
ดังนั้น สถานการณ์ตอนนี้คือ ไป๋หลวนมีห้องหนึ่งห้อง และมีกล่องสุ่มอีกเต็มหนึ่งห้อง
การเปิดกล่องสุ่มมันน่าตื่นเต้น
ฮิฮิ น้องชายเอ้ย~ (ถูมือด้วยความตื่นเต้น)
แต่พอเปิดออกมาแล้วไม่รู้ว่ามันคืออะไรนี่สิ น่าเบื่อสุด ๆ
ไป๋หลวนมองแผ่นวัสดุที่ให้สัมผัสเหมือนโลหะในมือ
ไม่มีคู่มือแล้วไม่รู้เลยว่ามันชื่ออะไร ใช้ทำอะไร สุดท้ายก็ได้แต่ยัดกลับลงไป
เปิดติด ๆ กันหลายกล่อง ก็เจอแต่ของแนว ๆ เดิม ยกเว้นนาฬิกาพกหนึ่งเรือนที่พอเข้าใจ ที่เหลือนี่คือดูอะไรไม่ออกเลย
ความตื่นเต้นที่ได้ของฟรีค่อย ๆ จางหาย กล่องสุ่มตรงหน้าก็ค่อย ๆ หมดมนต์ขลัง
พอมนต์ขลังหายไป มันก็เผยธาตุแท้ออกมา: สำหรับเฮอร์ตะแล้วมันคือเศษวัสดุส่วนเกิน สำหรับไป๋หลวนในตอนนี้ มันคือ…แค่ขยะ
บางทีพอเขาเติบโตขึ้น ขยะพวกนี้อาจใช้ประโยชน์ได้จริง
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ตอนนี้
ไป๋หลวนทำความสะอาดเล็กน้อย แล้วย้ายกล่องที่ขนาดพอเหมาะมาวาง เอาผ้าที่ไม่รู้จักแต่สัมผัสนุ่มที่เปิดออกมาได้มาปู—เตียงง่าย ๆ ที่พอจะเรียกว่า "เตียง" แบบขอไปทีก็ถือกำเนิดขึ้นที่มุมห้อง
ไป๋หลวนเท้าสะเอว มองเตียงที่ตัวเองประกอบขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เผยความภูมิใจเล็ก ๆ
หึหึ นี่ไง ความสามารถในการปรับตัวขั้นเทพของข้าพเจ้าไป๋!
ไม่ว่าจะเป็นหอพักพนักงานที่เหม็นอับหรือห้องเช่าสไตล์ซีเรีย ข้าปรับตัวให้ดูหมด!
ตอนนั้นเอง มือถือของไป๋หลวนก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าหุ่นเชิดเฮอร์ตะส่งข้อความมา
เฮอร์ตะ: อีกเดี๋ยวจะมีหุ่นยนต์เอาของใช้จำเป็นกับเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานไปส่งให้นะ
เฮอร์ตะ: อย่าลืมเซ็นรับด้วย
ไป๋หลวนคอแข็งหันกลับไป สายตาตกลงบนเตียงง่าย ๆ ที่เขาเพิ่งงัดเอาแรงเฮือกสุดท้ายสร้างขึ้นมา
เหนื่อย——เปล่า!
ไป๋หลวนหยิบมือถือมาตอบข้อความหุ่นเชิดเฮอร์ตะ
ไป๋หลวน: ดีขนาดนี้เลยเหรอ? นึกว่าพนักงานต้องจัดการเองซะอีก
เฮอร์ตะ: เธอรู้ว่าควรพูดอะไรตอนนี้
ไป๋หลวน: ท่านเฮอร์ตะทรงพระเจริญ \\(*T▽T*)／
เฮอร์ตะ: (พยักหน้าพอใจ) ยังรู้จักเกรงใจบ้าง
เฮอร์ตะ: วันนี้เธอจัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อย พยายามจำแผนที่ที่ฉันส่งให้ให้แม่น พรุ่งนี้ค่อยหางานให้ทำ
เฮอร์ตะ: แค่นี้แหละ
นานแล้วที่ไม่มีใครเห็นเป็นคนเลย ซึ้งใจจัง
ไป๋หลวนปิดหน้าจอมือถือ หันไปมองเตียงที่เพิ่งงัดแงะด้วยกล่องที่ยังไม่ได้เปิดกับผ้านุ่ม ๆ ไม่รู้จักที่เปิดกล่องได้ข้าง ๆ
อืม…
นี่มันขยะอะไรเนี่ย
ไป๋หลวนรื้อเตียงที่เพิ่งประกอบเสร็จทิ้ง
เก็บห้องตั้งสองรอบนี่ เล่นเอาไป๋หลวนเหนื่อยโฮกเลย
ยิ่งพอมารู้ว่าทำไปฟรี ๆ ก็ยิ่งเป็นการทรมานทั้งกายและใจ
แต่ไป๋หลวนก็ยังแอบดีใจ
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกชอบถูกทำร้าย
เพียงเพราะว่า…
ในวันที่ถูกเงาของโรคภัยและความตายปกคลุม การได้ขยับร่างกายอิสระ ได้รู้สึกเหนื่อย ได้กังวลใจกับของจุกจิก มันเป็นสิ่งที่เอื้อมไม่ถึงอย่างเกินตัว
ได้วิ่ง ได้กระโดด ได้ดิ้นรน… ร่างกายที่ไม่เจ็บปวดนี่มันดีจริง ๆ
ไป๋หลวนนั่งลงบนลังไม้ เปิดมือถือของตัวเอง
มือถือโลกนี้กับโลกก่อนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ แค่ขยายจากดาวดวงเดียวเป็นทั้งจักรวาล
การใช้ก็คล้าย ๆ กัน หลายแอปพลิเคชันสามารถใช้ "อ๋อ มันคือ XXX ใน Honkai: Star Rail นี่เอง" มาเทียบเคียง
ดังนั้นหน้าจอเล็ก ๆ นั่นกลับทำให้ไป๋หลวนรู้สึกคุ้นเคยอธิบายไม่ถูก จนทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองข้ามมิติมาจริงหรือเปล่า
จากนั้นเขาก็เปิดแอปช้อปปิ้งออนไลน์ พอเปิดก็มีข้อความเด้งขึ้นมา:
【คุณเบื่อไหมที่ศัตรูคอยโผล่มากระโดดกะลาหัว? เบื่อไหมกับพิธีรีตองก่อนพูดคุยแลกเปลี่ยนอารยธรรมทุกครั้ง? ตอนนี้เราขอภูมิใจเสนอ: ผู้สร้างสันติภาพ รุ่น II ปืนใหญ่ทำลายศัตรูสั่งทำ!
เมื่อแสงชาร์จของปืนใหญ่สว่างวาบขึ้นมา 99.7% ของอารยธรรมจะเข้าใจถึงความสำคัญของการเจรจาอย่างสันติโดยอัตโนมัติ! ซื้อครั้งเดียวช่วยประหยัดค่าน้ำลายทางการทูตให้คุณได้ถึง 90%!
มัวรออะไร!? รีบคลิกลิงก์มาจับจองเลย!
หมายเหตุ: พฤติกรรมทำลายศัตรูอาจทำให้เทพดารา "ผู้พิทักษ์" เหลือบมามองคุณสักแวบ กรุณามั่นใจว่าได้ซื้อแพ็คเกจประกัน "克里珀の凝视" ของบริษัทเราแล้ว】
โฆษณานี้ทำเอาวไป๋หลวนอึ้งไปเลย
ราคาที่มีเลขศูนย์เรียงเป็นหางว่าวนั่น ยิ่งทำให้รู้สึกว่าคงซื้อชีวิตเขาได้หลายรอบ
"แนะนำอันนี้ให้ข้า ช่างดูถูกข้าเกินไปแล้ว"
ไป๋หลวนปิดมือถือ
ห้องกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงกองขยะเงียบ ๆ สุมอยู่มุมห้อง เหมือนกลุ่มผู้ชมที่ยืนกอดอกดูอยู่ ในหมู่พวกมัน เขาเริ่มคิดถึงแผนการในอนาคต
ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ อยากพึ่งพาตัวเองได้นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว
ถ้าเมื่อกี้เขาไขว่คว้าโอกาสอยู่ที่นี่ไว้ไม่ได้ แล้วถูกเฮอร์ตะตัวใหญ่โยนออกไปจริง ๆ ตนเองที่ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีเครื่องมือสื่อสาร ไม่มีใครให้พึ่งพา อยากอยู่รอดที่นี่ให้ได้นี่ความยากก็สูงเอาเรื่อง
ต้องขอบคุณไหวพริบของตัวเอง ที่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องสถานะ เรื่องกินอยู่ให้ตัวเองได้
ตอนนั้นเอง ระบบก็พูดขึ้นว่า:
『แล้วก็ยังช่วยดึงดูดให้เทพดาราองค์หนึ่งมาจับตามองอีกต่างหาก』
ไป๋หลวนนิ่งไป ก่อนจะตอบในใจว่า:
"ข้า…ข้าเองเหรอ?"
『ใช่สิ ตอนที่เจ้าโยนความผิดให้อาฮะ พระองค์ก็เริ่มมองดูเจ้าอยู่แล้วล่ะ ไม่รู้เพราะเหตุผลอะไร พระองค์ไม่ได้เปิดโปงเจ้าก็แค่นั้น』
"…อาจเพราะพระองค์ทรงคิดว่า ความสนุกที่ข้าจะมอบให้ต่อไป ใหญ่กว่าความสนุกที่พระองค์จะเปิดโปงข้าที่นี่ตอนนี้ได้"
『ก็เป็นข้อสันนิษฐานที่สมเหตุสมผล พระองค์ก็ไม่ได้แสดงทีท่าว่าจะทำร้ายเจ้าอะไร… ตอนนี้ทรงอยู่ในสภาพคล้ายกับ… ชาวบ้านตื่นเต้นที่กำลังรอดูเรื่องสนุก』
"เจ้านี่หาคำคุณศัพท์เก่งจริงนะ เอาเถอะ จะมองก็มองไป ไม่เห็นจะให้พลังข้าเลย บางทีถ้ามองนาน ๆ แล้วเกิดเห็นอกเห็นใจ วันไหนข้าจะตายขึ้นมาก็อาจยื่นมือมาช่วยก็ได้
แล้วเจ้าก็คงไม่ว่าถ้ามีเพื่อนร่วมสังเกตการณ์เพิ่มอีกคนใช่ไหม?"
『ข้ารู้จักพระองค์ แต่พระองค์ไม่รู้จักข้า มีหรือไม่มีพระองค์ สำหรับข้าก็เหมือนกันหมด』
ไป๋หลวนยักไหล่
"อาฮะหน้าบางจริง"
ฉากสั้น ๆ นี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไป๋หลวนกลับมาวางแผนอนาคตต่อ
อยู่ใช้ช่วงเริ่มต้นกับเฮอร์ตะตัวใหญ่ที่นี่ก่อน เรียนรู้วิชาที่ป้องกันตัวได้บ้าง พอถึงเวลาแล้วค่อยจากไป อยากไปไหนก็ไป
ดีที่สุดก็ขึ้นรถไฟไป
จริง ๆ ในชีวิตทั้งหมด สิ่งที่น่าอิจฉาที่สุดก็คือชีวิตของผู้สัญจร
ก็แค่…
ร่างกายนี้จะทนอยู่ได้นานขนาดนั้นหรือเปล่านะ?
ดูเหมือนต้องหาวิธียืดอายุขัยบ้างล่ะ เฮอร์ตะตัวใหญ่มีวิธีฟื้นคืนวัยหนุ่มสาว แต่นางคงไม่ใช้กับเขาง่าย ๆ แน่
ยกเว้นเขาจะแสดงคุณค่าที่คู่ควรออกมา
อย่าเพิ่งคิดไกลขนาดนั้น มองปัจจุบันสำคัญที่สุด
ในช่วงที่เขากำลังเติบโตนี้ ภาพลักษณ์ของผู้เผยเคราะห์สายโชคชะตาที่มีในสายตาเฮอร์ตะตัวใหญ่ต้องถูกทำลายไม่ได้ และยังต้องแสดงคุณค่าออกมาให้เร็วที่สุดด้วย…
ไม่อย่างนั้นถ้าถูกเฮอร์ตะตัวใหญ่ไล่ออกจากที่นี่ คงลำบากน่าดู
จะให้เฮอร์ตะตัวใหญ่รู้สึกว่าเขามีคุณค่า…
นี่มันก็ลำบากเอาเรื่องอยู่ดี
ตอนนี้ที่พึ่งพาได้ก็มีแค่สองฟังก์ชันที่ระบบเปิดให้
ห้องดำมืด และช่างหลอมวัตถุปริศนา
ว่าแต่ การสร้างวัตถุปริศนานี่… ต้องทำยังไงนะ…
ไป๋หลวนหยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น พับเป็นเครื่องบินกระดาษ
หยิบเครื่องบินกระดาษนั่นขึ้นมาพลิกดู
ดูก็ธรรมดาเหมือนเครื่องบินกระดาษทั่วไปนี่นา
ความสามารถของตัวเองทำงานแล้วหรือเปล่า?
นี่เป็นวัตถุปริศนาไหม?
『วัตถุปริศนา: เครื่องบินกระดาษที่พับเล่น ๆ』
『ในการแข่งขันเครื่องบินกระดาษกับเพื่อน เมื่อใช้เครื่องบินกระดาษลำนี้ คุณจะบินได้ไกลกว่าฝ่ายตรงข้ามนิดหนึ่งเสมอ เป็นท่าไม้ตายเด็ดขาด』
"ของแบบนี้ควรให้ข้าตอนประถมหรือตอนมหาลัย"
ดูเหมือนความสามารถสร้างวัตถุปริศนาตามใจนี่ ต้องใช้ฝีมือและคลังความรู้ค่อนข้างสูง
ไม่งั้นก็คงเป็นแบบนี้ มีของตั้งเต็มบ้านแต่ทำได้แค่ของพรรค์นี้
ลองดูอีกความสามารถดีกว่า
ห้องดำมืดที่ฝึกฝนได้ไม่จำกัด
『ต้องการเข้าห้องดำมืดหรือไม่?』
"เข้า"
『เข้าห้องดำมืดแล้ว』
ไป๋หลวนมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
"นี่มันก็ยังอยู่ในห้องไม่ใช่เหรอ?"
『ตอนที่เจ้าเข้าห้องดำมืด สภาพแวดล้อมรอบข้างจะถูกจำลองเข้ามาด้วย สิ่งมีชีวิตจะไม่เข้ามา ไม่เชื่อก็ลองเปิดประตูห้องดูสิ』
"จริงเหรอ?"
ไป๋หลวนบิดเปิดประตูห้อง สิ่งที่เห็นคือความว่างเปล่าสีดำมืด
"ว้าว ดำจริง"
『ไม่งั้นจะเรียกว่าห้องดำมืดได้ไง? ตอนที่เจ้าอยู่ที่นี่ เวลาภายนอกจะหยุดนิ่ง เจ้าสามารถเข้า ๆ ออก ๆ ได้ตามใจ สิ่งเดียวที่รบกวนเจ้าได้มีแค่จิตตานุภาพของเจ้าเองเท่านั้น』
"ความสามารถที่เจ๋งมาก"
ไป๋หลวนปิดประตูห้อง สายตาจับที่มือถือในมือ จากนั้นก็เปิดไฟล์ที่หุ่นเชิดเฮอร์ตะส่งมา
เมื่อห้องดำมืดสามารถชดเชยต้นทุนเวลาในการเรียนรู้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ…
แผนที่โคตรใหญ่เนี่ย
จงดูข้าสลักมันลงไปในสมองให้ลึกเลย!
นั่นก็หมายความว่า เขาสามารถแกล้งเป็นอัจฉริยะที่ดูทีเดียวรู้ ฟังครั้งเดียวเข้าใจ ต่อหน้าเฮอร์ตะตัวใหญ่ได้?
แกล้งเป็นอัจฉริยะต่อหน้าสมาชิกชมรมอัจฉริยะ?
"บอกอาฮะด้วย พระองค์ไม่ดูผิดคน!"
ข้ามนุษย์ธรรมดาคนนี้ จะเริ่มหลอกลวงอัจฉริยะแล้ว
และยังเป็นอัจฉริยะในชมรมอัจฉริยะอีก
ข้าไม่ใช่อัจฉริยะ แต่ข้ามีความสามารถแกล้งเป็นอัจฉริยะไปตลอดชีวิตโดยไม่เผยไต๋
เจ้าว่าข้าจัดเป็นอัจฉริยะไหม?