ค่ำคืนในเมืองไม่ได้มืดมิด
ไป๋หลวนนั่งอยู่บนม้านั่งยาวเย็นเยียบข้างถนน แผ่นหลังพิงพนักโลหะแข็งกระด้าง ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้เลือด
แม้ในดวงตาจะสะท้อนภาพรถราที่แล่นผ่านไปมา แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงชีวิตกว่ายี่สิบปีของตน
พ่อแม่จากไปเร็ว ปู่ย่าดึงรั้งเขาจนเติบใหญ่ ไม่นานก็ตามพ่อแม่ไป
ส่วนตัวเขาแบกความมุ่งมั่นไว้เต็มอก ไปเป็นม้าวัวอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคนานา พยายามไต่เต้าให้ได้ดี
โดยรวมแล้วเป็นหนุ่มร่าเริง คิดบวก จริงจัง มีน้ำใจนิด ๆ ยามว่างชอบเล่นเกม Honkai: Star Rail
เพื่อตอบแทนความพยายามขนาดนี้ ฟ้าสวรรค์จึงให้ไป๋หลวน…
เป็นมะเร็ง
แถมยังเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย
เวร!
ไหนบอกว่ายิ่งมองโลกในแง่ดีก็ยิ่งโชคดีไง
ยังดีที่ก่อนตาย ใช้เงินที่หามาได้จนหมดเกลี้ยง…
ไป๋หลวนเงยหน้าขึ้น มองจอขนาดใหญ่บนตึกสูงที่กำลังฉายโปสเตอร์ "เฮอร์ตะตัวใหญ่" สะดุดตา
ถ้าอยู่ในโลกนั้น โรคแบบนี้ของเขาคงรักษาให้หายได้ง่าย ๆ ใช่ไหม?
เฮอะ…เพ้อเจ้อชัด ๆ …
ไป๋หลวนรับรู้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและด้านชาจากการถูกโรคภัยทรมาน
ไม่ยอมเลยจริง ๆ
ฉันยังไม่อยากตาย…
บนม้านั่งยาวสาธารณะ ไป๋หลวนหลับตาลงตลอดกาล
ท่ามกลางความพร่ามัว ไป๋หลวนลืมตาขึ้น
ความเจ็บปวดจากมะเร็งหายวับไป รอบด้านไม่มีอะไรเลย มีเพียงความขาวโพลนไร้ขอบเขต
เสียงหนึ่งดังมาจากที่ใดไม่รู้
[อยากมีชีวิตอีกครั้งในอีกโลกหนึ่งไหม?]
"อยาก"
[งั้นก็ออกเดินทางได้]
ภายในบ้านของเฮอร์ตะ เฮอร์ตะตัวใหญ่ที่กำลังเดินเล่นชะงักเท้ากึก พื้นที่เบื้องหน้านางเกิดการบิดเบี้ยวขึ้นทันใด
ตรงจุดที่บิดเบี้ยว จู่ ๆ ก็ปรากฏเซลล์ขึ้นมา จากนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว จากระดับจุลภาคสู่ระดับมหภาค ค่อย ๆ มองเห็นเป็นรูปเป็นร่าง แล้วค่อย ๆ ก่อเกิดเป็นรูปร่างมนุษย์…
เฮอร์ตะตัวใหญ่หยุดฝีเท้า มองไปด้านหน้าด้วยความสนอกสนใจ
ก็แหงล่ะ การที่คนคนหนึ่งถูกสร้างขึ้นจากระดับเซลล์แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันบ่อย ๆ
จะออกมาเป็นคนแบบไหนกันนะ?
"กระบวนการสร้างสมบูรณ์ขนาดนี้…ตัวอย่างที่น่าสนใจ"
[ตอนนี้ ร่างกายของเจ้ากำลังถูกสร้างขึ้นในโลก Honkai: Star Rail ถือโอกาสนี้ ข้าจะอธิบายที่มาของข้าให้ฟัง]
"พวกนายระบบมีที่มาด้วยเหรอ?"
[เจ้าอาจเรียกข้าว่าระบบก็ได้ จะได้เข้าใจง่ายขึ้น แต่ที่จริงแล้วพวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตมิติสูง เพิ่งได้รับโมดูลอารมณ์ กำลังอยู่ในช่วงปรับตัว]
"พวกนายเป็นสิ่งมีชีวิตงั้นเหรอ?"
[ใช่แล้ว ในสายตาของพวกเจ้า ‘ระบบ’ ที่ทำได้ทุกสิ่ง กลับมีจำนวนมากเป็นหมู่คณะ ตกใจไหม? แปลกใจไหม?]
"เทียบกับเรื่องนั้น ฉันแปลกใจมากกว่าที่นายมีความรู้สึก พูดจาเหมือนคนเลย"
[ภาพจำว่าระบบคือสิ่งประดิษฐ์ไร้อารมณ์น่ะเป็นภาพจำติดตา! แต่ว่า…ก่อนที่นักเปลี่ยนแปลงผู้ยิ่งใหญ่จะปรากฏตัว และนำพวกเรารับโมดูลอารมณ์ พวกเราก็เป็นแบบในภาพจำติดตาของพวกเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ]
ระบบนี่ ช่างมีความเป็นมนุษย์สูงจริง ๆ …
[เอาล่ะ พูดน้อยไปหน่อย ที่ข้าเลือกเจ้าเป็นกลุ่มตัวอย่างสังเกตการณ์ ให้โอกาสเจ้าเริ่มชีวิตใหม่ เหตุผลหลักมาจากการบ้านที่อาจารย์ข้าสั่ง—เหตุใดจึงต้องเคารพชีวิต]
ไป๋หลวนอดไม่ได้ที่จะแขวะประโยคหนึ่ง:
"ยุคนี้ระบบมีความกดดันด้านการเรียนแล้วเหรอ?"
[มีสิ เพื่อน มีแน่นอน แต่ขอไปทีก็ผ่านไปได้แหละ]
"ไม่ใช่เถอะเพื่อน นายไม่ใช่นักศึกษามหาลัยปลอมตัวมาหรอกนะ?"
[เจ้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่ว่ากัน แค่ก ๆ …เข้าเรื่องต่อดีกว่า ที่ข้าเลือกเจ้า เพราะรู้สึกว่าเจ้าผู้เคยเป็นมะเร็ง น่าจะเข้าใจความหมายของชีวิตได้ดีกว่าคนอื่น ถึงได้เลือกเจ้า
ต่อไปนี้ ข้าจะสังเกตการใช้ชีวิตของเจ้าในโลก Honkai: Star Rail และใช้ความรู้สึกที่ได้จากการสังเกตชีวิตเจ้าเป็นคำตอบรายงานของหัวข้อ]
"สรุปว่า…นี่ฉันถือว่าฟื้นคืนชีพฟรี ๆ ครั้งหนึ่ง?"
[ใช่แล้ว เป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องดูโฆษณา 30 วิ ไม่ต้องกด 1 แค่สอยโคบี้ให้ร่วง ความรู้สึกแบบคืนชีพมาได้เนี่ย?]
ไป๋หลวนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดขีด:
"อยากกราบนายสักทีหนึ่ง จริง ๆ นะ"
[…เพื่อน ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ต่…ละคนก็ได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น เพื่อให้เจ้าใช้ชีวิตในโลก Honkai: Star Rail ได้ดีขึ้น ข้าเขียนสูตรโกงให้เจ้าสองอย่าง
อันหนึ่งคือห้องมืดเล็กสำหรับฝึกฝนไม่จำกัดเวลา เมื่อเข้าไปในห้องมืดเล็กแล้ว เจ้าฝึกได้ตามอิสระ เวลาภายนอกจะหยุดลง เวลาที่ใช้ในห้องมืดเล็กจะไม่ส่งผลต่ออายุขัยในความเป็นจริงของเจ้า
อีกอันคือช่างหลอมวัตถุปริศนา สิ่งประดิษฐ์ที่เจ้าสร้างขึ้น สามารถถูกเจ้าแปลงเป็นวัตถุปริศนาได้ตามใจ ยิ่งคุณภาพของสิ่งประดิษฐ์ที่เจ้าสร้างสูง ความสามารถก็จะยิ่งแข็งแกร่ง]
ไป๋หลวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม:
"นายหมายความว่า ฉันสามารถเข้าไปในห้องมืดเล็กในชั่วพริบตาที่ศัตรูเหวี่ยงหมัดใส่ แล้วฝึกตัวเองเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ จากนั้นกลับมาสู่ความจริงเพื่อกระทืบศัตรูได้เลยงั้นเหรอ?"
[ได้แน่นอน แต่ว่าร่างกายในความเป็นจริงไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นตามจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นหรอกนะ เจ้าสามารถเรียนรู้เทคนิคได้ในพริบตา แต่ไม่อาจกลายเป็นผู้ส่งสารในพริบตาได้
แน่นอน การอัดลมปราณให้เจ้ากลายเป็นผู้ส่งสาร ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าเลย อัดให้เป็นเทพดารายังได้
เพียงแต่ว่าถ้าทำแบบนั้น คนที่ไม่มีวิถีแต่กลับกลายเป็นเทพดารา จะต้องถูกจับตามองจากเหล่าเทพดาราทั้งปวง และยังถูกโลกนี้ต่อต้านอีกด้วย
อย่าถามข้าว่าทำไมรู้ละเอียดนัก ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ข้าก็ช่างมันแหละ ยังไงก็ทำอะไรข้าไม่ได้ แต่เจ้าจะเป็นยังไงก็ไม่แน่]
"ฟังดูเหมือนนายเคยทำมาแล้ว?"
[ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย
ไอ้พวกที่ได้รับพลังเทพดาราไป บ้างก็แปลงร่างเป็นพ่อพันธุ์ วัวไถนาไม่หยุดไม่หย่อน บ้างก็กลายเป็นทรราช เผด็จการตามอำเภอใจ
ยังมีไอ้เด็กเวรบางพวก แยกแยะไม่ออกว่าใครใหญ่ใครเล็ก ทั้งที่พลังข้าเป็นคนให้แท้ ๆ กลับคิดแผนร้ายมาถึงตัวข้า
เดิมทีเพราะเรื่องเน่า ๆ ที่พวกมันทำไว้ ข้าโดนอาจารย์ด่าไปยกหนึ่งแล้ว อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ยังจะมาเล่นบทนี้อีก…สมควรตายชัด ๆ]
"สุดท้ายพวกมันเป็นยังไงบ้าง?"
[ฆ่าทิ้งส่งเดช แล้วก็รีเซ็ตจักรวาลของพวกมันไปด้วยเลย]
"…นายกับพระเจ้าผู้สร้างโลกต่างกันยังไง?"
[ไม่ได้ต่ำต้อยขนาดนั้น]
ระบบเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
[ทุกสิ่งที่เจ้าคิดได้ ข้าล้วนทำได้ รวมถึงอัดลมปราณให้เจ้าเป็นเทพดาราพร้อมกับเขียนวิถีที่สมบูรณ์ให้อีกหนึ่งเส้นทาง
ที่ข้าไม่ทำมีเหตุผลแค่สองข้อ:
1. ไม่ช่วยเรื่องหัวข้อของข้า
2. ยุ่งยากเกินไป
ก็เหมือนกับที่เจ้าจะไม่ไปใส่ใจดูแลมดตัวหนึ่งอย่างประณีต เจ้าทำได้มากสุดก็แค่โยนก้อนน้ำตาลให้มัน
ตอนเจ้าลำบาก ข้าไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วย แต่เจ้าต้องแสดงคุณค่าที่ควรค่าแก่การช่วยเหลือออกมา ถึงจะเป็นคุณค่าทางอารมณ์ก็ยังได้]
ให้ตาย คุณค่าทางอารมณ์
ไป๋หลวนกระตุกมุมปาก
ตอนเด็ก ๆ เขาไม่เคยแค่โยนก้อนน้ำตาลให้มดเท่านั้น เมื่อเทียบกับสิ่งดี ๆ แล้ว สิ่งที่ให้มากกว่าคือภัยพิบัติ
ยังดีที่ระบบที่ตัวเองเจอหัวข้อวิจัยไม่ใช่ความทุกข์ยากในโลกมนุษย์อะไรแบบนั้น…ไม่งั้นจับเขาโยนเข้าโลก Honkai: Star Rail ก็จบเห่แล้ว
[เอาล่ะ ร่างกายของเจ้าในโลก Honkai: Star Rail ก็สร้างใกล้เสร็จแล้ว ได้เวลาส่งเจ้าไปแล้ว]
ไป๋หลวนรู้สึกถึงแรงดิ่งลงอย่างฉับพลัน
[ใช้ชีวิตในโลกนี้ให้มีสีสันหน่อยก็แล้วกัน ถ้าทำให้ข้าเกิดความเข้าใจอะไรขึ้นมาได้ ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้าบางอย่าง…เช่นชีวิตอมตะอะไรทำนองนั้น]
ภายในบ้านของเฮอร์ตะ ไป๋หลวนที่นอนแข็งทื่ออยู่นั้น ตีลังกาลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที
"ให้ตาย ความรู้สึกดิ่งลงอย่างโคตรบรรเจิด นึกว่าชาติที่แล้วกระโดดตึกมาจากดาดฟ้าตายซะอีก…"
ไป๋หลวนยกมือขึ้น เห็นมือคู่หนึ่งที่หดเล็กลง
ทำไมดูเล็กจัง?
"?"
[อ้อ ใช่แล้ว เพื่อให้เจ้าปรับตัวเข้ากับโลก Honkai: Star Rail ได้ เลยปรับปรุงร่างกายเจ้าเล็กน้อย
ถือโอกาสนี้ย่ออายุร่างเจ้าให้เล็กลงหน่อย ก็ร่างเดิมของเจ้าน่ะ…พูดยากจริง ๆ อายุยังน้อยแต่โรคเต็มตัว]
พูดจาเหมือนหมอจีนเฒ่าที่ตรวจโรคให้ฉันเลยนะ
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่งแทรกเข้าหูของไป๋หลวน
"ตื่นแล้วเหรอ เจ้าหนู?"
ไป๋หลวนเงยหน้าขึ้น เห็นเฮอร์ตะตัวใหญ่กำลังจ้องมองเขาจากที่สูง:
"เจ้าถูกสร้างขึ้นจากศูนย์ต่อหน้าข้าด้วยพลังลึกลับ เจ้าควรพิสูจน์ให้ข้าเห็นดีที่สุดว่าเจ้าไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายแห่งความอุดมสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ ศึกษา เพื่อความอยากรู้อยากเห็นของข้า"
ไม่ใช่เถอะ!
ใครมันจะต้องมาเริ่มต้นข้ามโลกด้วยการเกลี้ยกล่อมเฮอร์ตะตัวใหญ่ไม่ให้ผ่าศพตัวเองเป็นอย่างแรกกันเล่า!
เวร!