กู้หวยยังคิดวิธีรับมือไม่ออก เวลาก็ล่วงมาถึงบ่ายสองโมงแล้ว
หลินเวยเริ่มอธิบายภารกิจของรายการให้ผู้เล่นฟัง “ผู้ปกครองทุกท่าน ภารกิจของรายการวันนี้คือ ลงแข่งว่ายร่วมกันถือมือกัน
ผู้ปกครองสามารถจูงมือลูก แล้วว่ายไปกลับสิบรอบในบริเวณน้ำตื้นที่พวกเราล้อมเอาไว้
เมื่อทำภารกิจของรายการสำเร็จ ก็จะได้รับสัมภาระของตัวเองกลับคืนไป!”
พูดจบ เธอก็ส่งสัญญาณให้ผู้เล่นพาเด็ก ๆ เดินไปที่ชายทะเล “แต่ลำดับการทำภารกิจสำเร็จจะส่งผลต่อคะแนนของรายการนะ! อันดับสองถูกหักหนึ่งคะแนน อันดับสามถูกหักสามคะแนน อันดับสี่ถูกหักห้าคะแนน อันดับห้าถูกหักเจ็ดคะแนน และอันดับหกถูกหักสิบคะแนน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้หวยก็ถอนหายใจ
นางไม่ได้กังวลเรื่องความเร็วของตัวเอง สิ่งที่กังวลคือการจับมือ
แม้ข้อกำหนดของคณะละครสังเกตการณ์ที่ให้ผู้เล่นจับมือลูกจะช่วยแก้ปัญหาที่ว่า ผู้เล่นจะตาบอดทันทีเมื่อมองลูกของตัวเองว่ายน้ำ แต่มันก็ทำให้เกิดปัญหาใหม่ขึ้นมา
การจับมือร้ายแรงกว่าการจ้องมองเสียอีก ตายเร็วขึ้นแน่นอน
กู้หวยทำตามที่ตกลงกับหลินเวยไว้ก่อนหน้านี้ ถอดเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวที่สวมทับอยู่ออก
หลินเวยยืนรอรับเสื้อผ้าของนางอยู่ข้าง ๆ แล้ว
แต่หลังจากกู้หวยยื่นเสื้อให้หลินเวย นางก็มองกางเกงขายาวในมือครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมันให้กู้เหยาแทน
นางอธิบายว่า “กู้เหยา เอากางเกงขายาวตัวนี้ผูกไว้กับมือข้างที่จะจับมือข้านะ จะได้เพิ่มแรงเสียดทาน ป้องกันไม่ให้ตอนว่ายเร็ว ๆ แล้วเผลอปล่อยมือไป”
กู้เหยาทำตามอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาของหลินเวยก็เต็มไปด้วยความขบขัน แต่เธอไม่ได้ห้าม
กู้หวยเห็นสีหน้าของหลินเวยแล้ว ใจก็ค่อย ๆ จมดิ่งลง