แม้จะถูกสวี่ฮวนจับได้ แต่กู้หวยก็ยังงัดทักษะการแสดงออกมาเต็มที่ รักษาสีหน้าและอารมณ์ให้มั่นคง
นางยิ้มพลางส่งของส่วนหนึ่งให้สวี่ฮวน “ขอบคุณรุ่นพี่สวี่ เจ้าดีจริง ๆ”
สวี่ฮวนรับของไป ใบหน้าเผยความยินดีอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรหรอก ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า ข้าก็ดีใจมากแล้ว”
กู้หวยทำธุระชำระล้างร่างกายตามขั้นตอนเดียวกับรอบก่อนเสร็จ แล้วกลับห้องพัก 404 พร้อมสวี่ฮวน
เสียงนาฬิกาปลุกบนเตียงของนางดังขึ้นเหมือนเดิม นางปิดนาฬิกาปลุกแล้วไปนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะเหมือนเดิม
แต่กฎในสมุดบันทึกไม่จำเป็นต้องท่องจำอีกแล้ว คราวนี้กู้หวยตั้งใจจะเน้นอ่านหนังสือแทน
กู้หวยเปิดหนังสือออก สิ่งแรกที่เห็นยังคงเป็นใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนที่สอดอยู่ข้างใน
สิ่งที่ต่างจากครั้งก่อนคือ นางไม่ได้วางใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนไว้ข้าง ๆ แต่กลับจ้องตัวอักษรบนนั้น ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
กู้หวยรู้แล้วว่าตนตายเพราะอะไร
ตั้งแต่แรก นางก็เข้าใจผิดมาตลอด
ตัวอักษรเล็ก ๆ ตรงมุมขวาบนของใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า หอพักอาคารสี่ ห้อง 404 รับกุญแจได้ที่ห้องพี่เลี้ยงหอพัก
เป็นหอพักอาคารสี่
นางอ่านใบรับรองการลงทะเบียนเข้าเรียนมาหลายครั้ง แต่กลับมองข้ามคำว่า “อาคาร” ไปโดยอัตโนมัติ คิดว่าเป็นหอพักชั้นสี่ ห้อง 404
หอพักอาคารสี่ ก็คือหอพักตึกที่สี่
สวี่ฮวนบอกว่าที่นี่เป็นอาคารหอพักหนึ่งหลัง ดังนั้นสิ่งแปลกประหลาดที่มาแย่งเตียงนางจึงไม่ได้ทำเพราะเห็นว่านางรังแกง่าย แต่เป็นเพราะเตียงนั้นเป็นของมันตั้งแต่แรก
กู้หวยต่างหากที่แย่งเตียงของสิ่งแปลกประหลาดมา ส่วนสวี่ฮวนก็ใช้ถุงหอมสีแดงขัดขวางไม่ให้มันแย่งเตียงกลับไป