เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หวย พี่เลี้ยงหอพักก็ยิ้มแย้มตอบตกลงทันที “ได้แน่นอน งั้นเราตกลงกันตามนี้ ข้าจะรอเจ้ากลับมาจากเรียนดึก
เจ้าเป็นคนแรกที่บอกว่าจะจ่ายสามวัน พอการแลกเปลี่ยนสำเร็จแล้ว ข้าจะมอบกุญแจให้เจ้าเป็นของขวัญพิเศษ”
พี่เลี้ยงหอพักมีประสบการณ์มากกว่าสาว ๆ ทั่วไป ไม่ยอมมอบของให้ล่วงหน้า หากไม่เห็นกระต่ายก็ไม่ยอมปล่อยเหยี่ยว
แต่กู้หวยไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย อย่างไรเสียนางก็แค่พูดหว่านล้อมไปอย่างนั้น
นางก้มคำนับพี่เลี้ยงหอพักอย่างสุภาพ “ขอบคุณท่านป้า”
พูดจบ กู้หวยก็หันหลังเดินจากไปทันที
นางคิดวิธีผ่านฉากภารกิจในสำเนาได้แล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลาลงมือ
กู้หวยเดินกลับไปยังลานว่างแห่งนั้น
ก่อนหน้านี้นางหนีออกมาจากอาคารหอพักหลังหนึ่งในลานว่างแห่งนี้ และตอนนี้ นางต้องไปตามสวี่ฮวนกลับมา
ยามค่ำคืนสวี่ฮวนออกมาไม่ได้ และกู้หวยก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปอีกครั้ง
แต่มีวิธีที่ทำให้สวี่ฮวนออกมาได้
กู้หวยหยิบเงินกระดาษใบละหนึ่งร้อยจำนวนหกใบออกจากกระเป๋า พูดไปด้วยว่าจะเผาให้สวี่ฮวน แล้วใช้ไม้ขีดไฟจุดมัน
เงินกระดาษลุกไหม้ในเปลวไฟ หดงอจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ร่วงลงบนลานว่างซึ่งเดิมเคยเป็นอาคารหอพักหลังหนึ่ง
ร่างของสวี่ฮวนค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้ากู้หวย เสื้อแดงผมดำ เลือดสีแดงฉานไหลหลั่งลงมาราวกับน้ำตก
มือซีดขาวคู่นั้นมีเล็บสีแดงแหลมยาว แข็งเสียจนขัดหลักวิทยาศาสตร์โดยสิ้นเชิง
นางมองกู้หวยด้วยแววตาเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “เงินกระดาษหกร้อยซื้อข่าวได้แค่เรื่องเดียว หอพักของข้าคิดค่าพักคืนละหนึ่งพัน
แน่นอน หากเจ้าจะกลับไปพัก เงินกระดาษอีกสี่ร้อยที่ขาดไป เจ้าจะเอาแขนสองข้างหรือขาสองข้างมาจ่ายแทนก็ได้”