เมื่อเดินมาถึงใต้ต้นไทรใหญ่ กู้หวยก็มองเห็นเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนชัดเจน
หญิงสาวคล่องแคล่วสวมชุดยีนส์ หนุ่มหนุ่มสุขุมสวมเสื้อโค้ตสีเทา และชายหนุ่มวัยเยาว์สวมแว่นกรอบดำ
ระหว่างที่กู้หวยสังเกตพวกเขา ทั้งสามคนก็กำลังสังเกตกันและกันเช่นกัน
สุดท้าย หนุ่มเสื้อโค้ตก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “สวัสดีครับ……”
กู้หวยรีบขัดขึ้นทันที “ฉันชื่อ เฮ้ย”
หนุ่มเสื้อโค้ตมองกู้หวยอย่างฉงน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ผมชื่อ……เอ๊ะ”
หญิงสาวคล่องแคล่วรับคำต่อ “เรียกฉันว่า อึ๋ยก็ได้!”
ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบดำงุนงง “งั้น งั้นฉันชื่อ โอ้?”
【เฮ้ย เอ๊ะ อึ๋ย โอ้~~~ ใครร้องเป็นเพลง ฉันไม่บอกหรอก】
【ฉันจะขำตายในถ่ายทอดสดของเทพกู้แล้ว ทำไมพอเธอโผล่มาทีไร แนวเรื่องก็เปลี่ยนไปทุกที เธอค้นพบอะไรหรือเปล่าเนี่ย】
【ดันเจี้ยนหลายแห่งห้ามเปิดเผยชื่อจริง ไม่อย่างนั้นสิ่งแปลกประหลาดจะใช้ชื่อฆ่าคนได้】
【แต่คนทั่วไปก็ตั้งชื่อปลอมกันไม่ใช่เหรอ ใครจะตั้งชื่อว่าเฮ้ย เอ๊ะ อึ๋ย โอ้กันล่ะ!!!】
【ความเห็นข้างบนเตือนฉันแล้ว นายจะเรียกตัวเองว่า อ้า ก็ได้นะ】
【พอเถอะ พวกนายจะทำฉันขำตายอยู่แล้ว จะได้สืบทอดหนี้ฮวาเป้ยของฉันกันพอดี……】
ใครจะคิดเล่าว่า กู้หวยที่รีบร้อนมารวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมทีม กลับตายเป็นครั้งที่สองเพราะเผลอพูดชื่อจริงของตัวเองออกไป
แต่คราวนี้เธอไม่ได้ย้อนเวลากลับจุดเซฟไปยังจุดเริ่มต้นของดันเจี้ยน หากย้อนกลับไปก่อนที่เธอจะพูดชื่อจริงออกมา
บางที กฎการย้อนเวลากลับจุดเซฟของดันเจี้ยนหลายคนอาจไม่เหมือนกับดันเจี้ยนเดี่ยวก็ได้?