ในชั่วขณะนั้น ทีมงานทุกคนที่อยู่ในกองถ่ายต่างพากันกลั้นหายใจ
เห็นคนคนหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น สวมชุดเดรสกระโปรงพองฟู สวมหมวกลูกไม้คลุมผ้าขาว บนศีรษะมีผมสีเหลืองดัดลอนชวนให้ใจเตลิดเปิดเปิง...
ผู้ชาย
ใช่แล้ว ผู้ชาย
แม้ฟางซวี่ไป่จะหน้าตาหมดจด แต่ก็ไม่ได้มีใบหน้าสวยหวานเหมือนผู้หญิง ถึงตอนนี้จะแต่งองค์ทรงเครื่องครบชุดจนไม่ถึงกับแสบตา ทว่าก็ยังมีความประหลาดที่อธิบายไม่ถูกอยู่ดี
ผู้ชมต่างก็ถูกจิตวิญญาณเสียสละตนเพื่อส่วนรวมของเขาสยบ จึงพากันส่งเสียงหัวเราะเยาะ เอ่อ ไม่ใช่สิ ชื่นชมกันไม่ขาดสาย
【ขอถามหน่อย สาวสวยคนนี้คือใคร...?】
【ไป๋ไป๋: เพื่อรายการนี้ ผมเสียสละไปมากเหลือเกิน】
【ไป๋ไป๋เอ๊ย ถ้าท่านประธานฉีข่มขู่แกอยู่ ก็ขยิบตาหน่อยสิ】
【น้องชาย แค่ไปทำงานเอง ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตที่เหลือไปเดิมพันหรอก】
ถ้าเป็นยามปกติ ฟางซวี่ไป่ย่อมยอมตายดีกว่ายอมแพ้ แต่พี่ฉีให้มากเกินไปจริง ๆ จนเขาปฏิเสธไม่ลง
สิทธิ์สั่งอาหารได้หนึ่งสัปดาห์ ไม่จำกัดประเภทอาหาร...
สำหรับคนที่ทอดไข่ให้กลายเป็นอาวุธเคมีได้อย่างเขา สิ่งนี้มีแรงดึงดูดถึงขั้นเกือบเป็นอันตรายถึงชีวิต
“เลิกหัวเราะได้แล้ว รีบไปกัน!”
เขายังใส่รองเท้าของตัวเองอยู่ จึงก้มหน้าบังใบหน้าแล้วสาวเท้าสั้น ๆ พยายามลากฉีอวี๋ที่กำลังยืนชมความครึกครื้นอยู่เข้าไปในสตูดิโอถ่ายทำโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แต่ในเวลาเดียวกัน เรื่องที่ไม่มีใครเตรียมใจรับมือก็เกิดขึ้น
“ว้า ย้า ย้า ย้า!”
เสียงร้องงิ้วปักกิ่งดังก้องกังวาน สูงแหลมเปี่ยมพลัง ทว่าฟังดูผิดเพี้ยนอย่างบอกไม่ถูก พลันดังขึ้นในห้องเปลี่ยนชุด
เสียงนั้นทำเอาทุกคนยืนอึ้งอยู่กับที่ แม้แต่ฟางซวี่ไป่ก็ลืมยกมือขึ้นบังหน้า สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปยังม่านกั้นของห้องเปลี่ยนชุด