แป้งไข่ผัก มะเขือยัดไส้ทอด ก๋วยเตี๋ยวมะเขือเทศไข่ ไข่ตุ๋นกุ้ง......
ไม่นาน อาหารเช้าสไตล์จีนจานแล้วจานเล่าก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ พร้อมไอร้อนที่ลอยฟุ้ง
เทียบกับฝีมือของฟางซวี่ไป่ที่ยอมแพ้ทั้งสี กลิ่น และรส ฝีมือของพี่ชายขี้โมโหคนใหม่ ต่อให้เอาไปวางในแวดวงอาหารทั้งวงก็ยังจัดว่าระเบิดความปัง
【จันทร์นี้พักก่อน ฉันจะไปกิน ไม่ได้ล้อเล่นนะ】
【หล่อ รวย ปากเสีย แถมยังทำอาหารเป็นอีก? บัฟเต็มหลอดแล้วไหม!】
【พูดกันตามตรง ดูอาหารที่เขาทำแล้วไม่เหมือนลูกเศรษฐีเลยสักนิด เป็นอาหารบ้าน ๆ มาก น่าโมโห ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย!!!】
【ชาตินี้ต้องมีแฟนแบบนี้ให้ได้ ชาตินี้ต้องมีแฟนแบบนี้ให้ได้ ชาตินี้ต้องมีแฟนแบบนี้ให้ได้ ชาตินี้ต้องมีแฟนแบบนี้ให้ได้】
เมื่อซุปเต้าหู้จานสุดท้ายถูกยกขึ้นโต๊ะ ฉีอวี๋ก็ถอดผ้ากันเปื้อนที่เอวอย่างคล่องแคล่ว แล้วนั่งลงตรงหัวโต๊ะที่ทุกคนจงใจเว้นไว้ให้ด้วยท่าทีสบายใจเฉิบ
“......”
เห็นทุกคนมองอาหารจนแทบจะน้ำลายไหล เขาก็แค่ยกมุมปากน้อย ๆ ก่อนจะโบกมือใหญ่
“ทุกคนเริ่ม——”
“ของฉัน ของฉัน!”
“เหลือแป้งไข่ไว้ให้ฉันชิ้นหนึ่งนะ!”
“อย่าแย่งกัน!”
“......กินได้”
ทั้งเจ็ดคนวุ่นวายอยู่ในครัวมาตลอดเช้า แถมยังไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่าง ท้องจึงว่างเปล่ามานานแล้ว พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะที่ครบทั้งสี กลิ่น และรส ก็ย่อมหิวจนอดใจไม่ไหว
คนอื่น ๆ ยังพอเกรงใจกล้องอยู่บ้าง จึงกินกันอย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อน
มีเพียงเจียงฉีอวี้กับฟางซวี่ไป่เท่านั้นที่ผ่านศึกไข่ดาวดำเป็นถ่านมาแล้ว เลยเห็นอาหารที่หล่นมาจากฟ้าตรงหน้านี้เป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง