“อ๊ะ~”
“อย่า~”
เสียงครางของผู้หญิงดังขึ้นเป็นระลอก ระลอกแล้วระลอกเล่า
ท่ามกลางเสียงนั้นยังมี...
เสียงคำรามบางอย่าง
เสียงน้ำบางอย่าง
เสียงกระแทกบางอย่าง
เหวินชูถูกเสียงเหล่านี้ปลุกให้ตื่น
หน้าหนาวยังมียุงอีกเหรอ? เธอคิดอย่างงัวเงีย
เสียงอื้ออึงงึมงำ
ไม่สิ
เธอลืมตาขึ้นทันที
แสงไฟสีม่วงเข้ม เตียงคู่ที่โยกคลอน
อากาศอบอ้าวอบอวลไปด้วยกลิ่นมัสก์เข้มข้น
เธอไม่ได้เป็นตะคริวตอนว่ายน้ำจนจมน้ำไปแล้วเหรอ?
ที่นี่ไม่เหมือนห้องพักของสระว่ายน้ำ ยิ่งไม่เหมือนโรงพยาบาล
แล้วทำไมเธอถึงนอนอยู่บนพื้น?
ท้ายทอยปวดแปลบขึ้นมา ราวกับมีใครใช้ค้อนทุบอย่างแรง
เธอยื่นมือไปคลำ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงหลุมยุบแห่งหนึ่ง
ขนาดเท่าไข่ไก่
อะไรกัน? แบบนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ?
หัวใจของเธอเต้นระรัว ค่อย ๆ หันศีรษะไปมอง เห็นร่างสองร่างกำลังพันเกี่ยวกันอยู่บนเตียงคู่ข้าง ๆ
ผมยาวสีดำของผู้หญิงแผ่กระจาย ปิดบังใบหน้ารูปไข่ไปกว่าครึ่ง มองไม่เห็นหน้าตา แต่กำลังครางด้วยความเคลิบเคลิ้ม
ผู้ชายมีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ดูราวกับสว่านไฟฟ้าที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เดี๋ยวก่อน
แสงไฟสีม่วง เตียงคู่ ใต้เตียง หลุมที่ท้ายทอย...
โอ้มายก็อด!
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้ว
ทะลุเข้าไปในนิยายรักเร่าร้อนยุคเก่าที่เธอด่ามาร้อยรอบ เรื่อง “ดอกไม้กาฝากชั้นเลิศ: เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในวันสิ้นโลกต่างพากันหลงใหลในตัวฉัน”
และเธอก็คือนางรองตัวร้ายที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอ
ในนิยาย เหวินชูเจ้าของร่างเดิมกับซ่งซิงฉือพระเอกเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก
คืนที่ไวรัสซอมบี้ระบาด เธอวางยาให้ซ่งซิงฉือ หวังจะรวบรัดจับเขามาเป็นของตัวเอง
แต่ซ่งซิงฉือกลับยืนกรานว่าจะไม่แตะต้องเธอให้ตาย แถมยังลากพนักงานหญิงคนหนึ่งเข้าห้องไปด้วย
ส่วนพนักงานหญิงคนนั้นก็คือนางเอก เสิ่นฉู่ม่าน ที่มาทำงานพิเศษในคลับแห่งนี้
เจ้าของร่างเดิมโมโหจนเข้าไปผลักและยื้อยุด ระหว่างนั้นท้ายทอยของเธอก็กระแทกพื้น ตายคาที่
ปรากฏตัวในบทที่หนึ่ง ยังไม่ทันได้เห็นซอมบี้สักตัวก็ต้องตายไปเสียแล้ว
นางรองตัวประกอบที่หายไปจากเรื่องเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์
และตอนนี้ ในร่างของตัวประกอบคนนี้ ก็มีวิญญาณของเธอเข้ามาอาศัยอยู่
ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง ไวรัสซอมบี้เพิ่งระบาดได้สองชั่วโมง
ชายหญิงบนเตียงไม่รู้อะไรเลย กำลัง “ปรบมือให้ความรัก” กันอย่างดุเดือด
ตามเนื้อเรื่อง พระเอกจะกอดนางเอกทำกิจกรรมกันไปจนถึงรุ่งเช้าเพราะฤทธิ์ยา
หลังจากนั้น ทั้งสองก็จะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาพร้อมกัน
พระเอกได้พลังสายฟ้า ส่วนนางเอกได้มิติว่าง
จากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมมือกันกำจัดซอมบี้ รวบรวมลูกน้องและกักตุนเสบียง ก่อนจะกลายเป็นผู้ครองอำนาจแห่งวันสิ้นโลก
ส่วนเธอ เหวินชู แม้แต่ชื่อก็ไม่มีใครเอ่ยถึงอีก
ขณะที่กำลังคิดถึงเรื่องนี้
“ติ๊ง”
เสียงโลหะใสดังกังวาน
แหวนไพลินวงหนึ่งกลิ้งตกลงมาจากบนเตียง แล้วหยุดลงพอดีข้างมือเธอ
แหวนประจำตระกูลของพระเอก
พอนึกถึงดวงมหาเฮงของพระเอก ดวงตาของเหวินชูก็เป็นประกาย
เธอเหลือบมองคนสองคนบนเตียงที่กำลังพันเกี่ยวกันอย่างลืมตัว ไม่มีใครมองลงมาใต้เตียงเลย
เธอยื่นมือออกไป สั่นเทาขณะหยิบแหวนขึ้นมา
เลือดที่ท้ายทอยยังไม่แห้ง
เธอใช้นิ้วแตะเลือดมานิดหนึ่ง แล้วป้ายลงบนแหวน
ไม่มีปฏิกิริยา
เธอกัดฟัน ก่อนจะโยนแหวนลงไปในแอ่งเลือดบนพื้นตรง ๆ
วินาทีถัดมา แหวนราวกับมีชีวิตขึ้นมา ดูดซับคราบเลือดอย่างตะกละตะกลาม
ในสมองของเหวินชูพลันปรากฏมิติกว้างใหญ่ไพศาล
ผืนดินไร้ขอบเขต ไกลออกไปมีภูเขา ใกล้ ๆ มีแม่น้ำ และตรงเชิงเขามีน้ำพุใสอยู่แอ่งหนึ่ง
มิติว่าง!
พลังโกงมาแล้ว!
แถมยังเป็นมิติว่างไร้ขีดจำกัด!
เธอลองเข้าไปในมิติว่าง แต่น่าเสียดายที่ตัวเธอเข้าไปไม่ได้
พอคิดอีกที มิติว่างนี้แย่งมาจากพระเอก แล้วจะเอาอะไรไปแลกอีกล่ะ?
เธอใช้พลังจิตสัมผัสน้ำพุนั้น ของเหลวเย็นฉ่ำสายหนึ่งราวกับไหลมาตามความคิดลงสู่ลำคอ
เธอดื่มเข้าไปหลายอึก ทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ทุกเซลล์สั่นระริก
เธอลองเรียกใช้พลังจิต
ในฝ่ามือไม่มีทอง ไม่มีไฟ ไม่มีสายฟ้า ไม่มีไม้...
ไม่มีอะไรเลย
มีเพียงบาดแผลที่ท้ายทอยซึ่งแผ่ความอุ่นประหลาดออกมา กำลังสมานตัวอย่างช้า ๆ
พลังสายรักษา
พลังพิเศษที่เธอปลุกขึ้นมาเป็นสายรักษาเหรอ?
พลังสายรักษาที่ในวันสิ้นโลกถูกมองเป็นเครื่องมือได้ง่ายที่สุด ถูกคนหมายปองได้ง่ายที่สุด และป้องกันตัวเองได้น้อยที่สุดน่ะเหรอ?
หัวใจของเธอจมดิ่งลง
ไม่ เธอไม่อยากเป็นถุงเลือดเคลื่อนที่
แต่ในวินาทีถัดมา เธอกลับชะงักงันไป
ไม่ถูกสิ
หลุมขนาดเท่าไข่ไก่ตรงท้ายทอย เธอยื่นมือไปคลำดู
เศษกระดูกที่แตกหักไม่ได้งอกขึ้นมาใหม่
แต่มันค่อย ๆ กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมทีละชิ้น ราวกับกาลเวลากำลังไหลย้อนกลับ
ไม่ใช่การงอกใหม่
แต่เป็นการฟื้นคืนสภาพ
แม้แต่คราบเลือดบนพื้นและรอยเลือดบนนิ้วของเธอก็หายไปทั้งหมด ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
นี่ไม่ใช่พลังสายรักษาเลยสักนิด
นี่มันชัด ๆ ว่า...
หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับรัวกลอง เธอลองเพ่งมองสร้อยข้อมือที่ข้อมือตัวเอง
มันทำจากเงินแท้กับเพชร
แค่คิดในใจ
สร้อยข้อมือก็กระตุกครั้งหนึ่ง
อีกครั้งหนึ่ง
แล้วก็กระตุกอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมือขวางไว้ คงลอยขึ้นไปแล้ว
ลมหายใจของเหวินชูพลันถี่กระชั้น
เธอมองไปยังแอ่งน้ำที่หกอยู่บนพื้นอีกครั้ง
น้ำหกออกมาเพราะพระนางทั้งสองคนเร่าร้อนกันเกินไป แก้วเอียงล้มอยู่บนพรม
เธอจ้องแอ่งน้ำนั้น กัดฟันออกแรง
คราบน้ำเริ่มหดตัว ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นดันกลับเข้าไปทางปากแก้ว แล้วซึมหายกลับเข้าไปจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
แก้วตั้งตรงขึ้นเอง ตัวแก้วสะอาดเอี่ยม แม้แต่รอยนิ้วมือก็ไม่หลงเหลือ
เหวินชูกัดริมฝีปากแน่น ถึงได้กลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้
พลังสายควบคุม!
พลังพิเศษที่เธอปลุกขึ้นมาไม่ใช่พลังสายรักษา แต่เป็นพลังสายควบคุม!
ในนิยายเรื่องนี้ ไม่เคยมีใครปลุกพลังสายควบคุมได้มาก่อน!
แต่เธอเคยอ่านนิยายวันสิ้นโลกเรื่องหนึ่ง ในนั้นพระเอกก็มีพลังพิเศษชนิดนี้
เก่งจนแทบไม่ต้องพูดถึง
ควบคุมได้ทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นวัตถุ คน ซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ หรือสัตว์ที่กลายเป็นซอมบี้
เมื่อระดับพลังพิเศษสูงขึ้น ยังควบคุมความคิดและจิตใจของคนได้อีกด้วย
สั่งให้คนคุกเข่า ให้คนตาย หรือทำให้คนยอมสยบด้วยความเต็มใจ
ที่เมื่อครู่เธอยังจับสังเกตไม่ได้ เพราะพลังสายควบคุมมีข้อบกพร่องร้ายแรงอยู่ข้อหนึ่งในช่วงแรก
มันสร้างสิ่งของขึ้นมาจากความว่างเปล่าไม่ได้ ทำได้เพียงควบคุมสิ่งที่มีอยู่แล้ว
อย่างเช่น เธอควบคุมน้ำที่หกอยู่บนพื้นได้ แต่ไม่สามารถสร้างน้ำขึ้นมาเหมือนผู้มีพลังพิเศษสายน้ำ
เธอคิดว่าตัวเองกำลังรักษา ที่จริงแล้วเธอแค่ควบคุมให้กระดูกกลับเข้าที่
เหวินชูสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มหัวใจที่เต้นกระหน่ำ
อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป
ตอนนี้ระดับพลังของเธอยังต่ำ หลังซ่อมแซมท้ายทอยของตัวเองแล้ว แค่ควบคุมแก้วน้ำก็เหนื่อยจนตาพร่าแล้ว
บนเตียง พระเอกกับนางเอกยังคงพันเกี่ยวกันอย่างลืมตัว ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย
เหวินชูไม่คิดจะทักทาย
เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น ค่อย ๆ ขยับไปทางประตูอย่างเงียบเชียบราวกับหนอนผีเสื้อ
ลูกบิดประตูเย็นเฉียบ
เธอค่อย ๆ บิดเปิดแง้มเป็นช่อง แล้วเบียดตัวออกไปทางช่องนั้น
คลานไปได้ครึ่งทาง เธอก็ชะงักตัวแข็ง
ใครจะคิดว่าด้านนอกห้องยังเป็นห้องอีกห้อง แถมยังมีคนอยู่ด้วย!
ตอนนี้ผู้ชายสามคนกำลังเล่นไพ่กันอยู่
เธอลืมไปได้ยังไงว่าซ่งซิงฉือนัดกลุ่มเพื่อนสนิทมารวมตัวกันที่คลับแห่งนี้
เจ้าของร่างเดิมเป็นฝ่ายตามมาด้วยตัวเองแบบหน้าด้าน ๆ
แต่มีใครที่ไหนเอาเตียงไปวางไว้ในห้องเล่นไพ่กันด้วย? นี่มันใช่เหรอ?
นี่เป็นคลับที่ถูกกฎหมายจริงหรือเปล่า?
ดวงตาสามคู่หันมามองเธอพร้อมกัน
“โอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”
เสียงห่วงใยดังมาจากด้านข้าง
ชายร่างสูงผอมที่อยู่ใกล้เธอที่สุดดับบุหรี่ในมือ แล้วรีบเดินเข้ามา คว้ารักแร้เธอไว้ข้างหนึ่ง ก่อนยกเธอขึ้นราวกับหิ้วเด็กคนหนึ่ง
“เหวินชู รีบลุกขึ้นเร็ว! ที่นี่ห้ามนอนนะ!”