เพื่อปากท้องของตัวเอง เซี่ยเนี่ยนอันพูดยังไงก็ต้องย้ายออกไปอยู่คนเดียวให้ได้
“หัวหน้าหมู่บ้านคะ ช่วยอนุญาตให้ฉันสร้างบ้านหลังเล็ก ๆ แยกออกมาอยู่คนเดียวเถอะค่ะ”
เซี่ยเนี่ยนอันจงใจเน้นคำว่าอยู่คนเดียว หากหัวหน้าหมู่บ้านตกลงให้สร้างบ้าน แต่ให้พวกเธอสองคนอยู่ห้องเดียวกันคงยุ่งแน่ เมื่อครู่ตอนอยู่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน เธอเห็นอีกฝ่ายกำลังวางแผนจัดพื้นที่ลานหลังบ้านอยู่พอดี อีกอย่างเธอก็มีความลับของตัวเอง การอยู่กับคนกลุ่มใหญ่กับอยู่กันสองคนไม่ได้ต่างกันมากนัก
เธอต้องการพื้นที่ส่วนตัวที่เป็นของเธออย่างแท้จริง
เซี่ยเนี่ยนอันมองซูเถาแวบหนึ่ง “หัวหน้าหมู่บ้านคะ พวกเราสร้างบ้านที่ลานหลังที่พักปัญญาชนก็ได้ค่ะ แบบนั้นฉันจะได้เป็นเพื่อนบ้านกับปัญญาชนซู พวกเราสองคนยังอยู่เป็นเพื่อนกันได้ด้วย”
“ลุงคะ เงินสร้างบ้านหนูออกเอง ไม่ทำให้คนในหมู่บ้านลำบากใจแน่นอนค่ะ” ซูเถาเสริม
เซี่ยเนี่ยนอันครุ่นคิดแล้วเกลี้ยกล่อมต่อ “หัวหน้าหมู่บ้านคะ พอพวกเรากลับเข้าเมือง บ้านที่สร้างไว้ก็ยกให้คนในหมู่บ้านอยู่ฟรี ๆ เลยค่ะ”
หลิวฝูเซิงกังวลว่าเซี่ยเนี่ยนอันจะอยู่ลานหลังบ้านคนเดียวแล้วไม่ปลอดภัย แต่พอเห็นซูเถาจะอยู่เป็นเพื่อน ใจก็เริ่มคล้อยตาม
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านหลายคนต่างคิดเหมือนกัน พวกเขาไม่ได้หวังให้เด็กจากในเมืองเหล่านี้สร้างคุณูปการอะไรยิ่งใหญ่ ขอแค่ไม่ก่อเรื่อง ไม่สร้างปัญหา และหาเสบียงเลี้ยงตัวเองได้ก็พอแล้ว
หมู่บ้านที่พวกปัญญาชนก่อเรื่อง มักถูกตำหนิทุกครั้งที่ประชุม ส่วนการคัดเลือก “กองผลิตดีเด่น” พวกเขายิ่งไม่มีโอกาสแม้แต่จะสมัคร
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านหลายคนอยากให้พวกปัญญาชนสร้างบ้านเอง ยิ่งสร้างมากก็ยิ่งดี