บนเวทีประลอง จั่วเฉิงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ หอบหายใจเฮือกใหญ่พลางมองพลองยาวที่ตกอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาจ้องกู้ชิงเขม็ง
“วิชาดาบสองแบบ...สลับใช้ไปมาได้ด้วยเหรอ? นายทำได้ยังไง...”
กู้ชิงค่อย ๆ ลดดาบลง ลมหายใจแปรปรวนเล็กน้อย เหงื่อผุดขึ้นตรงขมับ ก่อนเอ่ยอย่างสงบว่า
“วิชาพลองของนายบุกไม่หยุดก็จริง แต่พอจังหวะถูกขัด ก็เปิดช่องโหว่ได้ง่าย”
สีหน้าจั่วเฉิงพลันหม่นคล้ำ จุดอ่อนของวิชาพลองเขาถูกอีกฝ่ายมองออกแล้ว!
แต่...แล้วไงล่ะ?!
ให้ตายสิ นักเรียนสายยุทธ์ชั้นมัธยมปลายปีสามที่ไหนจะฝึกวิชาถึงสามแขนงพร้อมกัน?
แถมในนั้นยังเป็นวิชาดาบถึงสองแขนง!
และหนึ่งในนั้นยังฝึกจนถึงขั้นชำนาญใหญ่แล้วด้วย!
นี่มันบ้าบอชะมัด!
มันบ้าบอจริง ๆ!
เพราะถ้าจั่วเฉิงเจอนักเรียนคนอื่น เขาไม่มีทางแพ้ และไม่มีโอกาสแพ้ด้วยซ้ำ!
นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามทั่วไปฝึกวิชาจู่โจมกันคนละแขนง อย่างมากก็เพิ่มวิชาป้องกันอีกแขนงหนึ่ง
ส่วนคนที่ฝึกวิชาดาบสองแขนงควบคู่กับกายาเสื้อเหล็กอย่างกู้ชิงน่ะหรือ เขาจั่วเฉิงไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ!
ถ้ากู้ชิงฝึกน้อยลงสักแขนง เขาไม่มีทางชนะจั่วเฉิงได้แน่!
บ้าจริง!
ตอนนี้จั่วเฉิงทั้งจนคำพูดทั้งกลัดกลุ้ม หมอนี่อย่างกู้ชิงคงมีปัญหาแน่ ๆ!
บนอัฒจันทร์ หวงฮุ่ยยกมือปิดปากทั้งสองข้าง ทั้งตกใจทั้งดีใจจนขอบตาร้อนผ่าว ลูกชายของเธอเก่งกาจถึงขนาดนี้แล้ว!
กู้โช่วหยวนผู้มีผมขาวโพลนก็ยกยิ้มบาง ๆ มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เด็กคนนี้ยังพอมีไหวพริบในการต่อสู้อยู่บ้าง ไม่ได้อาศัยแต่พละกำลังเข้าปะทะซึ่ง ๆ หน้า
ในแถวของเหล่านักเรียน
เซี่ยเฉินยืนนิ่งตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำอยู่ในใจ