ทางเข้าอุโมงค์หลบภัยทางอากาศ
กู้โช่วหยวนกับหวังเจาฉวี่ต่างก็ฝืนร่างกายที่อ่อนล้าต่อไปไม่ไหว พวกเขาพิงไหล่กับกำแพงเย็นเฉียบ ก่อนจะค่อย ๆ ไถลลงนั่งบนพื้นเคียงข้างกัน
ทั้งสองหอบหายใจหนัก เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดสกปรกของสัตว์ปีศาจและฝุ่นดิน ดูสะบักสะบอมและเหนื่อยล้าถึงขีดสุด
ผ่านไปพักใหญ่ หวังเจาฉวี่จึงค่อยหายใจคล่องขึ้น เธอเงยหน้ามองชายชราผมขาวที่อยู่ข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและไม่อยากเชื่อ
“คุณปู่กู้ นี่คุณเก็บงำฝีมือไว้จริง ๆ ด้วย”
หวังเจาฉวี่พูดจากใจจริง
แม้กู้โช่วหยวนจะดูชรามากแล้ว แต่พลังที่เขาระเบิดออกมาเมื่อครู่นั้นเหนือกว่านักสู้ขั้นสองทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด!
ไม่ว่าจะเป็นฝีมือยิงธนูที่แทบไม่พลาดเป้า หรือวิชาดาบสายน้ำกับดาบพังอสนีที่ทั้งอ่อนโยนและแข็งกร้าว ไหลลื่นไม่ติดขัด ล้วนแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายเชี่ยวชาญวิชาดาบอย่างลึกซึ้ง!
มิน่ากู้ชิงถึงก้าวหน้าได้รวดเร็วขนาดนี้
เด็กคนนี้ได้คุณปู่ท่านนี้สั่งสอนมาจริง ๆ เพราะวิชาที่กู้ชิงฝึกฝนก็เป็นวิชาดาบสายน้ำกับดาบพังอสนีเช่นกัน
เมื่อเผชิญกับคำชื่นชมของหวังเจาฉวี่ กู้โช่วหยวนก็ยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนโบกมืออย่างถ่อมตน “คุณครูหวังพูดเกินไปแล้ว ถ้าเทียบกับคุณ ฝีมือของผมไม่นับเป็นอะไรเลย”
“คุณอายุยังน้อยก็เข้าสู่ขั้นนักสู้ระดับสองแล้ว ส่วนผมเป็นคนแก่ที่ใกล้ลงโลง กระดูกผุ ๆ อย่างนี้จะเอาอะไรไปเทียบกับคุณได้ น่าอายนัก”
“คุณปู่กู้ อย่าถ่อมตัวเกินไปเลยค่ะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุณฝึกฝนอย่างไร แต่ดูจากฝีมือที่แสดงให้เห็นเมื่อครู่ ฉันว่าต่อไปคุณต้องทะลวงถึงขั้นสองได้แน่ ถึงขั้นสามก็ยังมีโอกาสเลยค่ะ!”
หวังเจาฉวี่กล่าวอย่างจริงจัง
เธอจริงจังเช่นนั้นจริง ๆ
ฝีมือยิงธนูที่แทบไม่พลาดเป้าหมาย แสดงว่ากู้โช่วหยวนฝึกวิชายิงธนูจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว!