หลังการประชุมจบลง กู้โช่วหยวนถูกเชิญไปที่ห้องทำงานเป็นการส่วนตัว
ภายในห้องทำงาน
หวงจื้อเฉียงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
เมื่อเห็นกู้โช่วหยวนเข้ามา เขาก็รีบฝืนยิ้มออกมา
แม้รอยยิ้มนั้นจะฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ออกมาจากใจจริง
เป็นความจริงใจอย่างแท้จริง
ภารกิจภาคสนามครั้งนี้ กู้โช่วหยวนมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง!
กล่าวได้ว่า หากกู้โช่วหยวนไม่ยื่นมือเข้าช่วย บริษัทคงเสียหายมากกว่านี้อย่างแน่นอน
หวงจื้อเฉียงพูดเข้าเรื่องทันที “ผู้อาวุโสกู้ ครั้งนี้คุณสังหารกู่หยางผู้ทรยศ บริษัทให้เงินรางวัลพิเศษ 1 ล้านหยวน บวกกับผลงานอันโดดเด่นของคุณ บริษัทจะมอบรางวัลเพิ่มอีก 300,000 หยวน”
“นอกจากนี้ยังมีค่าคอมมิชชันงานภาคสนาม เงินสนับสนุนภารกิจ และเงินรางวัลสำหรับคุ้มกันรถบรรทุกหุ้มเกราะหนัก รวมแล้วประมาณ 200,000 หยวน”
“หลังฝ่ายการเงินตรวจสอบเสร็จ จะโอนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีของคุณ”
กู้โช่วหยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เงินรางวัลพิเศษ 1 ล้าน ผลงานโดดเด่น 300,000 บวกกับค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดจากงานภาคสนามอีก 200,000 รวมทั้งหมด 1,500,000 หยวน!
แถมเป็นเงินสดทั้งหมด!
ครั้งก่อนที่กู้โช่วหยวนออกไปทำงานภาคสนาม แม้จะได้เงิน 2 ล้านหยวน แต่ก้อนใหญ่แท้จริงคือน้ำผึ้งผึ้งทองเพลิง ไม่ใช่เงินสด เงินสดมีแค่ห้าหกแสนหยวนเท่านั้น
เพราะฉะนั้น การที่โลจิสติกส์ซื่อไห่มอบเงินสด 1,500,000 หยวนเป็นรางวัลให้กู้โช่วหยวนในครั้งนี้ ถือว่าใจกว้างมากจริง ๆ!
หลังพูดจบ หวงจื้อเฉียงก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ผู้อาวุโสกู้ ผมรู้ว่าหลังผ่านภารกิจครั้งนี้มา คนขับรถคุ้มกันหลายคนคงคิดจะลาออก แม้แต่คุณกับเฉินเหว่ยก็คงไม่เว้น นี่เป็นเรื่องปกติ ใครเจอแบบนี้ก็ต้องคิดอย่างนั้น”