“ท่านปู่ ท่านรู้จักพ่อของข้าไหม?” เด็กน้อยถามด้วยแววตาบริสุทธิ์
หญิงสาวเพิ่งจะได้สติ รีบดึงเด็กน้อยมาคำนับขออภัย “ฝ่าบาทโปรดอภัย ปลาน้อยผู้โง่เขลาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล่าววาจากระทบฝ่าบาท ขอฝ่าบาทโปรดอภัยด้วย!”
องค์ฮ่องเต้ยิ้มพลางส่ายพระพักตร์ “พวกเจ้ามีความผิดอันใดเล่า?”
พระองค์ทรงพอจะเดาเหตุการณ์ได้คร่าว ๆ จึงตรัสถามเด็กน้อยว่า “บอกปู่หน่อยเถิด พ่อของเจ้าเรียกชื่ออันใด?”
แววตาของเด็กน้อยแวบหนึ่งถึงความเศร้าหมอง ก่อนจะรีบหันไปถามมารดาว่า “แม่ พ่อเรียกชื่ออันใด?”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น เสียงสั่น “ทูลฝ่าบาท สามีของหม่อมฉันชื่อหลิวต้าเป่า อดีตเปียวฉ่างแห่งกองทัพอวิ๋นโจว...”
พอได้ยินคำว่า ‘อดีต’ องค์ฮ่องเต้ก็ทรงเข้าใจว่าพระองค์ทายถูก พระทัยก็พลอยหม่นหมองไปด้วย สถานการณ์เช่นนี้มีให้เห็นมากมายนับไม่ถ้วนตามชายแดนเหนือ
องค์ฮ่องเต้ทรงย่อพระกายลง ยื่นพระหัตถ์ลูบแก้มแดง ๆ ของเด็กน้อย พลางตรัสว่า “พ่อของเจ้าหลิวต้าเป๋า ข้ารู้จัก เขาเป็นคนเก่ง!”
เด็กน้อยดีใจขึ้นมาทันที รีบถาม “จริงหรือ? ท่านรู้จักพ่อของข้า แล้วท่านพ่ออยู่ที่ใด?”
องค์ฮ่องเต้ทรงทราบคำตอบ แต่ไม่ทรงรู้ว่าจะตอบเช่นไร
“เขากำลังเฝ้าชายแดนแทนราษฎรอยู่ กลับมาไม่ได้ แต่เขาฝากสิ่งของมาให้พวกเจ้า เดี๋ยวข้าจะให้คนนำไปส่งที่บ้าน” น้ำเสียงขององค์ฮ่องเต้ทุ้มต่ำ
เมื่อรู้ว่าพ่อไม่ได้กลับมา เด็กน้อยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่พอได้ยินว่าพ่อฝากของมาให้ก็ดีใจขึ้นมาได้
“ฮิฮิ ดีมาก แม่ พ่อฝากของมาให้พวกเรา!”
พูดจบ เขาก็เลียนแบบชาวบ้านรอบข้าง คุกเข่าลงกับพื้น แล้วตะโกนด้วยเสียงแหลมใส “ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ กองทัพฝ่ายเหนือทรงพระเจริญ...”