แสงดาบอันคมกริบสายแล้วสายเล่าปกคลุมทั่วฟากฟ้า จนมิติทั้งผืนถูกฉีกกระชาก ก่อนฟาดลงใส่ลั่วชิงอวิ๋นกับฉวีหานเจียงโดยตรง
เมื่อเผชิญหน้ากับดาบอันทรงอำนาจไร้เทียมทาน ทั้งสองเร่งโคจรปราณแท้ในร่างอย่างบ้าคลั่ง ไม่กล้าปิดบังฝีมือแม้แต่น้อย ต่างงัดไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา
ทวนยาวในมือลั่วชิงอวิ๋นเปรียบประหนึ่งมังกรคลั่งทะยานออกจากทะเล เขาสำแดงกระบวนท่า «คลื่นสมุทรโหมซัด» เข้าปะทะการโจมตีครั้งนี้อย่างจัง
ฉวีหานเจียงเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ รีบสำแดงไม้ตายอีกกระบวนท่าของตนอย่างเด็ดขาด — «ตัดสายนที»!
“เคร้ง... เคร้ง!”
เสียงอาวุธปะทะกันดังกังวานสองครา ปราณแท้ปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ซัดกระหน่ำไปทั่วทุกทิศ กระทั่งอากาศยังถูกฉีกกระชาก
พลังอันน่าสะพรึงกลัวซัดลั่วชิงอวิ๋นกับฉวีหานเจียงกระเด็นไปโดยตรง ทั้งสองร่วงกระแทกพื้นอย่างหนัก ลั่วชิงอวิ๋นรู้สึกหวานวาบในลำคอ ก่อนกระอักโลหิตออกมาคำโตในทันที
ฉวีหานเจียงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ใบหน้าของเขาซีดเผือด แขนทั้งสองข้างไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เลือดลมภายในร่างปั่นป่วนประหนึ่งสายน้ำเชี่ยวกราก คำรามกึกก้องจนไม่อาจควบคุมได้
ชู่อวิ๋นอี้แค่นเสียงเย็น ก้าวเข้าหาฉวีหานเจียงกับลั่วชิงอวิ๋นทีละก้าว ทว่าในยามนั้นเอง เสียงสายธนูสั่นสะเทือนก็ดังขึ้น ลูกธนูจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เขา
ชู่อวิ๋นอี้ตวาดกร้าว ปราณแท้ในร่างคำรามพวยพุ่งออกมา แผ่ปกคลุมพื้นที่รอบตัวในระยะหนึ่งจ้าง ลูกธนูที่เข้ามาในรัศมีหนึ่งจ้างของเขาล้วนหยุดนิ่งลงทันที
จากนั้นชู่อวิ๋นอี้ก้าวออกไปอีกก้าว ธนูทั้งหมดพลันแตกหัก เศษซากร่วงกระจายเต็มพื้น