พร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวาน เบื้องหลังก็ปรากฏเงาร่างในชุดนักพรตกว่าสิบคน บ้างถือดาบ บ้างถือกระบี่ บ้างใช้ทวน และยังมีอาวุธประหลาดอีกมากที่เขาไม่เคยเห็น แสงจันทร์ต้องใบมีดวาววับเย็นเฉียบ
ในเวลาเดียวกัน ทหารจำนวนมากที่พุ่งออกจากค่ายก็เข้าล้อมกลุ่มคนชุดดำกว่าสิบคนนั้นไว้ตรงกลางอย่างหนาแน่นเป็นชั้นๆ
หลี่เจินกัดฟันตะโกนขึ้นด้วยความเจ็บปวด "จัดกระบวนโล่ล้อมวง ยันด้วยเกาทัณฑ์!"
สมาชิกกาโลหิตที่ได้ยินคำสั่งนี้ก็ตอบสนองทันที เริ่มรวมกำลังบุกทะลวงไปทางทิศเหนือ รีบฆ่าออกไปก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะรวมพลมือโล่และพลธนูเสร็จ
พวกเขาประสานงานกันอย่างเข้าอกเข้าใจ ต่างปกปิดซึ่งกันและกัน ทุกคมดาบมุ่งสังหาร
"จงยันไว้ให้มั่น!"
ทหารคนหนึ่งถูกดาบรบแทงทะลุไหล่ ละอองเลือดพุ่งออกจากปาก แต่ยังกอดเอวศัตรูไว้แน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
พละกำลังการรบของกองทัพกาโลหิตนั้นน่าสะพรึงกลัวจริงๆ หน่วยเล็กๆ ชุดนี้แม้จะมีเพียงกว่าสิบคน แต่หลังจากการบุกฆ่าหลายระลอก ก็เหมือนจะฉีกแนวป้องกันออกได้ แนวโล่เริ่มสั่นคลอน
จางหวยซู่เห็นดังนั้น ก็วาดร่างพุ่งเข้าไปถึงที่ กวาดแขนเสื้อใหญ่ พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งสายลมมหาภัย ผลักสมาชิกกาโลหิตสองคนที่อยู่แนวหน้าสุดถอยหลัง ทั้งคู่พ่นเลือดกระเด็นปลิวไปด้านหลัง
จากนั้น เขาก็ขยับฝีเท้าแนบชิดเข้าประชิดตัว ฝ่ามือทั้งสองผลักออกพร้อมกัน กระแทกลงบนหน้าอกของคนทั้งสองอย่างหนักหน่วง
"ปึกๆ..."
ทั้งคู่พ่นเลือดกระเด็นปลิวไปด้านหลัง ล้มทับสมาชิกกาโลหิตอีกสองคนล้มระเนระนาดเป็นกลุ่มเดียวกัน