“หึ!” อ๋องเซียวแค่นเสียงเย็นชา เอ่ยว่า “อย่ามาพล่ามทำเป็นเขื่องต่อหน้าข้า ให้โจวเฉิงหยวนมาพบด้วยตนเอง!”
เหยี่ยนเฮ่อเจ้าเองก็ขี้เกียจพูดมากความ หากมิใช่ฝ่าบาทรับสั่งให้ไว้ชีวิต เขาไม่คิดแม้แต่จะออกหน้า
“เอาตัวไป!”
“ฟิ้วๆ…”
ตามคำสั่งของเหยี่ยนเฮ่อเจ้า ถิงเว่ยทั้งหลายชักดาบฉีเสวียนออกจากเอวแล้วพุ่งเข้าโจมตีทันที
ทหารคนสนิทของอ๋องเซียวย่อมมิใช่ผู้ด้อยฝีมือ เพียงแต่เคราะห์ร้ายที่มาพบกับกำลังของจวนถิงเว่ย
ในกองกำลังนี้มีทหารเก๋าจากกองทัพอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นยอดฝีมือที่เกณฑ์มาจากยุทธภพ ภายหลังถูกฝึกปรืออย่างเป็นระบบ เมื่อเทียบฝีมือตัวต่อตัวแล้ว ทั่วทั้งแผ่นดินหามีกองทัพใดทานทานได้
ประมือไม่กี่กระบวน ทหารคนสนิทของอ๋องเซียวก็เสียหายหนักหน่วง จูเจิ้นนายกองทหารคนสนิทเห็นดังนั้นจึงถือโอกาสป้องอ๋องเซียวตีฝ่าวงล้อม
แต่ทว่าพอเขาเคลื่อนไหว แสงคมเยียบเย็นก็สวนมาปะทะตรงหน้า
จูเจิ้นสะดุ้งเฮือก จำต้องกวัดแกว่งดาบฟันออกไป ได้ยินเพียงเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น เขาก็สกัดทวนดาบของถิงเว่ยผู้นั้นไว้ได้
“ท่านอ๋องรีบไป!” จูเจิ้นตะเบ็งเสียง
เขาจะให้อ๋องเซียวหนีไปก่อน ส่วนตัวจะอยู่ต้านข้าศึก
ทว่าเสียงเขาพึ่งดับลง ลูกเกาทัณฑ์หลายดอกก็ลิ่วมา จูเจิ้นสามารถหลบได้ แต่ด้านหลังคืออ๋องเซียว หากเขาหลีก เกาทัณฑ์สั้นพวกนี้ก็จะถูกอ๋องเซียวแทน
จูเจิ้นกวัดแกว่งศัสตราในมือ ปัดป้องลูกเกาทัณฑ์ที่ยิงมาตรงหน้า กระนั้นตัวก็ยังถูกหลายดอก หัวเกาทัณฑ์แหลมคมทลายเกราะหนักปักลึกเข้าในร่าง