ในความเห็นของเขา เหตุที่ทหารจี้โจวดับคบเพลิงก็เพื่อซ่อนตัวในความมืด จุดประสงค์เพื่อจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว
อีกทั้ง แนวขบวนของฝ่ายตนเองยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ พวกเขาย่อมมองเห็นทิศทางได้อย่างชัดเจน
แต่พวกเขารออยู่เป็นเวลานาน กลับยังไม่เห็นเงาของทหารโจวแม้แต่น้อย ทำให้อวี้เหวินฉงรู้สึกสงสัยอย่างมาก
"ยิงธนูเพลิง!"
เมื่อคำสั่งของเขาออกไป ธนูเพลิงนับหมื่นนับพันนับแสนถูกยิงออกไป วาดเป็นเส้นโค้งบนท้องฟ้ายามราตรี ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
แต่ทว่าภายใต้แสงสว่างจากธนูเพลิง กลับยังไม่เห็นเงาร่างของทหารจีโจว พื้นดินว่างเปล่า มีเพียงทุ่งร้างที่ถูกกีบม้าเหยียบย่ำเท่านั้น
"เป็นไปได้อย่างไร? ทหารโจวนี่มันกินอิ่มแล้วไม่รู้จะทำอะไรดี กลางดึกดื่นยังมาเล่นกันอีกหรือ?" อวี้เหวินฉงเอ่ยด้วยความฉงน
ทันใดนั้น เขาก็พบว่า เกราะที่แผ่นหลังของทหารแถวหน้าถูกแสงสีแดงสว่างจ้าฉายส่อง เขาตกใจจึงหันกลับไปมอง เห็นเพียงด้านหลังค่ายพักไม่รู้ว่าเมื่อใดเกิดเพลิงไหม้ลุกโชนขึ้นมา
เวลานี้เป็นช่วงที่ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดกระหน่ำ เพลิงมหึมานั้นราวกับมีปีก บ้าคลั่งมุ่งหน้าไปทางใต้
เปลวเพลิงแลบเลียกระโจม ส่งเสียงแตกปริ่มๆ ดังเปรี๊ยะป๊ะ
"ช่วยด้วยไฟไหม้..."
เสียงตะโกนกู่ร้องดังมาจากด้านหลังค่ายพัก ปนไปกับเสียงร้องครวญครางอันเจ็บปวดสุดขีด
ชั่วขณะนั้น สมองของอวี้เหวินฉงว่างเปล่าไปหมด
ในเวลานั้นเอง อวี้เหวินเชี่ยนที่สวมเกราะก็พุ่งตัวออกมาจากกระโจม เขารีบปีนขึ้นหอสังเกตการณ์ มองเห็นเพลิงมหึมาที่ก่อตัวเป็นรูปร่างแล้ว ก็ถึงกับยืนนิ่งตะลึงอยู่ตรงนั้น