บัดนี้ ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง
กองทัพของหลิงชวนถูกสกัดกั้นไว้แน่นทางเหนือของเขาซิ่งจวี ทหารรักษาการณ์แห่งไป่จี้เชื่อมั่นว่า ในอดีตทัพห้าหมื่นนายยังไม่อาจตีเมืองนี้ได้ หลิงชวนเวลานี้มีทหารไม่ถึงหมื่นนาย ยิ่งไม่น่ากลัว
เพียงพวกเขาป้องกันสามป้อมปราการไว้มั่น กองทหารโจวสามสายนี้ก็จะล่าถอยไปเอง
หลิงชวนคาดการณ์เรื่องนี้ไว้นานแล้ว ครึ่งวันก่อน กองนกเค้าแมวรัตติกาลได้ส่งรายงานสถานการณ์ศึกโดยละเอียดถึงแม่ทัพทั้งสาม ป้อมปราการสามแห่งนั้นมีกำลังป้องกันห้าถึงหกพันนาย ได้เปรียบภูมิประเทศ การบุกเข้าโจมตีไม่ใช่กลยุทธ์ที่ดีที่สุด
ผิวเผินแล้ว กลยุทธ์ดีที่สุดคือรวมกำลังพลเข้าโจมตีจุดเดียว อาจมีหวังพังประตูเมือง แต่จะต้องสูญเสียอย่างหนัก ทว่าหลิงชวนไม่ได้เลือกเช่นนั้น เพราะในใจเขามีแผนอยู่แล้ว
“ส่งคำสั่งลงไป ทัพทั้งกองพัก ณ ที่นี้ เมื่อถึงยามจื่อจึงค่อยบุก!” น้ำเสียงหลิงชวนสงบนิ่ง ไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน
แววตาของแมลงวันฉายแววประหลาดใจ แต่ติดตามหลิงชวนมานาน เขารู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่เคยทำศึกปราศจากความมั่นใจ เมื่อออกคำสั่งแล้ว ย่อมมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
หลิงชวนเดินลำพังไปยังหินเขียวก้อนหนึ่ง นั่งขัดสมาธิหลับตาปรับลมปราณ เมื่อเขาเปิดตำหนักคฤหาสน์ทะเลญาณ ตัวอักษรเรียงรายดุจดาราจักรหมุนเวียน เจิดจรัส นั่นคือคัมภีร์เต้าล้ำลึกหาที่สุดมิได้
ทุกวันนี้ยามว่าง หลิงชวนจะสงบจิตบำเพ็ญ ทุกครั้งที่เดินพลัง จะเกิดความเข้าใจใหม่ ลึกซึ้งในคัมภีร์เต้ายิ่งวันยิ่งล้ำลึก