สี่สิบปีก่อน ศึกหนึ่งที่ทุ่งหญ้าถ่าลาทำลายรากฐานของกองทัพอวิ๋นโจวจนหมดสิ้น นับแต่นั้นมาก็อ่อนแรงโรยรา กลายเป็นกองทัพรั้งท้ายในบรรดาเจ็ดแคว้นชายแดนเหนือมาโดยตลอด
ทว่า หลิงชวนรับช่วงดูแลกองทัพอวิ๋นโจวได้เพียงครึ่งปีกว่า กลับหล่อหลอมให้กลายเป็นกองกำลังชั้นยอดที่ดุดันถึงเพียงนี้ ต่อให้เห็นกับตาก็ยังยากจะเชื่อ
พร้อมกันนั้น ฐานะของหลิงชวนในใจเขาก็ทะยานขึ้นสูงถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
ก่อนหน้านี้ เขาเคยได้ยินทั่วปาจี๋กล่าวว่า ชายผู้นี้เฉียดปีศาจ หากปล่อยให้เติบใหญ่ ไม่เกินสิบปี จักต้องเป็นศัตรูตัวฉกาจของทั่วทั้งทุ่งหญ้า
แต่บัดนี้ปาตูกลับรู้สึกว่า สิบปีนั้น...อาจน้อยไปด้วยซ้ำ
ยามนี้ ทัพห้าหมื่นของหูเจี๋ยกำลังรบสองด้าน สถานการณ์สำหรับพวกเขาเลวร้ายอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้สภาพเช่นนี้ ต่อให้อยากถอนตัวก็ไม่มีทางทำได้ ได้แต่ข่มใจบุกตะลุยยึดด่านเมืองมายา (เฉินโหลว) ให้จงได้
ก่อนหน้านี้ เขากุมความได้เปรียบของสถานการณ์ไว้แน่นหนา และยังทลายกำแพงชั้นแรกของด่านเมืองมายาลงได้ นับเป็นข้อได้เปรียบไม่น้อยสำหรับเขา
กระนั้น เมื่อกองทัพอวิ๋นโจวที่หลิงชวนนำมาถึงโดยกะทันหัน ก็ทำลายสมดุลของสนามรบอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงความได้เปรียบในมือของเขาจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ยังตกอยู่ในสภาพที่ถูกต้อนจนมุมอย่างยิ่ง
ปาตูสมเป็นขุนศึกผู้เกรียงไกรในสนามรบ ไม่ว่าความกล้าหาญส่วนตัว การวางกลยุทธ์ หรือการวิเคราะห์สถานการณ์ ล้วนยากหาใครเทียบ
เขาบังคับตนให้สงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว ตัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวง แล้วเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์การศึก