อวิ๋นซูหลานพยักหน้าเช่นกัน กล่าวว่า "ในศึกเมื่อกลางวัน ศัตรูมีจุดประสงค์หลักคือทำลายรถยิงหินและเกาทัณฑ์ติดแท่นของเรา บัดนี้จุดประสงค์นั้นสำเร็จแล้ว การโจมตีจะตามมาอย่างไม่ขาดสายแน่นอน!"
จากนั้น อวิ๋นซูหลานมองไปที่หลิงชวน กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพคงวางแผนการรบไว้แล้ว ข้าน้อยไม่กล่าวมากความ!"
หลิงชวนพยักหน้า กล่าวว่า "พรุ่งนี้เมื่อประมือกัน หากเราชนะ ขอท่านจงจัดคนลำเลียงเสบียงให้กองทัพโดยเร็ว!"
อวิ๋นซูหลานได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถามว่า "ท่านแม่ทัพจะไล่ตีต่อเนื่องหรือ?"
หลิงชวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น กล่าวว่า "แน่นอน!"
หลิงชวนหยุดไปครู่หนึ่ง สูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า "หากเราพ่ายแพ้ ขอท่านจงกลับไปอวิ๋นโจว ส่งภรรยาข้ากลับนครเทวะ!"
สายตาอวิ๋นซูหลานจับจ้องทันที "ท่านแม่ทัพ ท่าน..."
หลิงชวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น กล่าวว่า "ข้าในฐานะรองแม่ทัพกองทัพอวิ๋นโจว จะไม่ทอดทิ้งทหารนับหมื่นแล้วหนีเอาชีวิตรอดเพียงลำพัง!"
เสียงเบา แต่ท่วงท่าหนักแน่นผิดปกติ ชัดเจนว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว จะทำตามอย่างความภักดีของกองทัพอวิ๋นโจวเมื่อสี่สิบปีก่อน!
หากพ่ายแพ้อย่างโชคร้าย ก็จะยืนหยัดป้องกันเขาหมิงกู่ ไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว จนกว่าจะสู้จนคนสุดท้าย
มองดูเงาหลิงชวนเดินออกจากค่ายทหาร อวิ๋นซูหลานและผู้นิรนามรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างยิ่ง
ออกจากค่ายทหาร หลิงชวนเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่บนกำแพงหินไม่ไกลนัก หันหน้าไปทางทิศเหนือ สวมชุดคลุมดำ หลังแบกกระสอบเหล็ก