ม่านกระโจมถูกเลิกขึ้น ชายชราผู้มีแขนเพียงข้างเดียวก้าวเข้ามา เบื้องหลังมีเงาร่างหนึ่งชราและหนึ่งหนุ่มตามมาด้วย ทั้งสองเหน็บดาบศึกไว้ที่เอวคนละเล่ม
“จางป๋อหยวน ท่าน... ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” ม่ออูจิ้วจำอานกั๋วกงได้ทันทีที่เห็น
เมื่ออานกั๋วกงปรากฏตัวที่นี่ เขาก็เข้าใจได้ในพริบตาว่า เสิ่นจี้หมิงแห่งด่านเถียนหนิวคงตายด้วยน้ำมือของชายผู้นี้เป็นแน่
มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำให้กองทัพแปดหมื่นนอกด่านเถียนหนิวยอมจำนนโดยไม่ต้องรบได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้
อานกั๋วกงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตั้งแต่เมื่อใดกัน พวกตัวตลกที่ไม่กล้าเผยตัวอย่างพวกเจ้า ถึงนั่งบัญชาการอยู่ในค่ายกองกลางได้?”
คำพูดเรียบง่ายประโยคเดียวกลับเปี่ยมด้วยคำเย้ยหยันและดูแคลน โทสะในดวงตาของม่ออูจิ้วพลันลุกโชนขึ้นมา
ทว่าเขายังคงข่มโทสะเอาไว้ ฝืนเงยหน้ากวาดตามองชายชราและชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนทั้งสองล้วนมีฝีมือสูงส่ง
แต่ทั้งคู่ปกปิดระดับวรยุทธ์ของตนไว้ ม่ออูจิ้วจึงไม่อาจระบุได้ชั่วขณะว่าไอปราณที่จับจ้องเขาอยู่ตลอดนั้นมาจากผู้ใดกันแน่
อานกั๋วกงเดินไปหาที่นั่งลงโดยตรง แล้วถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า
“เหยียนเฮ่อเจ้าเคยบอกข้าว่า ตอนแรกที่อ๋องอันยกทัพก่อกบฏในแคว้นติ้งโจว เป็นเจ้าที่วางแผนอยู่เบื้องหลัง ต่อมาอ๋องเซียวก่อกบฏ ยกทัพบุกไปจนถึงใต้กำแพงนครเทวะ ก็เป็นเจ้าที่คอยยุยงอยู่เบื้องหลังเช่นกัน คราวนี้อ๋องหนิงถึงกับมอบสมรภูมิแห่งนี้ให้เจ้าจัดการทั้งหมด ดูท่าในหย่งเย่ เจ้าคงมีฐานะไม่ต่ำเลยสินะ?”