ในเวลานั้น เว่ยฉงซานเดินมาจากด้านข้าง ประสานมือคำนับหลิงชวนกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ ข้าเดิมเตรียมจะไปจวนแม่ทัพใหญ่เพื่อร่ำลาท่านในภายหลัง ไม่คาดคิดว่าท่านจะมาค่ายทหารด้วยตนเอง!"
หลิงชวนพยักหน้า กล่าวยิ้ม ๆ ว่า "ข้าทราบว่าท่านพี่เว่ยมีคำสั่งทหารอยู่ ไม่อาจหน่วงเหนี่ยวท่านได้นาน หากวันหน้าท่านมีเวลาว่าง สามารถมาอวิ๋นโจวเยี่ยมเยียนได้เสมอ อย่างอื่นไม่อาจรับรอง สุรานั้นรับรองไม่อั้น!"
"ฮ่า ๆ! ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เมตตา!" เว่ยฉงซานก็หัวเราะอย่างเปิดเผย "ไม่ปิดบังท่าน ในช่วงเวลาที่อยู่ที่อวิ๋นโจวนี่ สุราน้ำหนักของเว่ยคนนี้เพิ่มขึ้นไม่น้อย!"
พลันนั้น หลิงชวนก็มีสีหน้าจริงจัง กล่าวว่า "ถูกแล้ว แม่ทัพเว่ย ข้าไม่ทราบว่าค่ายฝึกทหารของกองทัพที่ท่านจัดตั้งขึ้นใหม่นั้น ท่านเลือกที่ตั้งไว้แล้วหรือยัง?"
เว่ยฉงซานส่ายหน้า กล่าวว่า "ยามนี้ทหารใหม่ของแต่ละมณฑลที่ชายแดนเหนือเพิ่งเติมเต็มครบจำนวน การคัดเลือกทหารผ่านศึกยอดฝีมือจากแต่ละมณฑลมาจัดตั้งเป็นกองทัพใหม่ ยังต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่ง ข้าตั้งใจจะกลับไปรายงานสกุลเจี๋ยตู้ก่อน ต่อจากนั้นจึงเริ่มเตรียมการเรื่องการเลือกที่ตั้งค่ายฝึกทหาร!"
"ข้ามีความคิดอยู่หนึ่ง อยากถามว่าท่านพี่เว่ยเห็นอย่างไร?" หลิงชวนจ้องมองเว่ยฉงซาน ค่อย ๆ เอ่ยปากกล่าว
เว่ยฉงซานได้ฟัง ก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "ท่านกับข้ามิใช่คนอื่น หากมีสิ่งใดจะกล่าว เชิญกล่าวเถิด!"
"ในเขตเกาผิงของอวิ๋นโจวข้า มีค่ายทหารประจำเมืองแห่งหนึ่งที่ใช้ในยามศึกสงคราม รูปแบบสมบูรณ์ ยุ้งฉางเสบียงครบครัน บัดนี้กำลังว่างเปล่าโดยเปล่าประโยชน์ หากท่านพี่ไม่รังเกียจค่ายทหารที่เรียบง่าย ก็สามารถเข้ายึดใช้!" หลิงชวนน้ำเสียงจริงใจ กล่าวสิ่งที่อยู่ในใจออกมาทั้งหมด