เห็นหลิงชวนหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ ลมหายใจรวยรินถึงขีดสุด ดวงตาคู่ของเมิ่งเจาเต็มไปด้วยความกังวล โน้มกายลงถามด้วยเสียงร้อนรน “ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
หลิงชวนยังคงมีโลหิตซึมออกจากมุมปากไม่ขาดสาย ทั้งร่างอ่อนเปลี้ยถึงขีดสุด
หมัดสุดท้ายที่ปาตู้ทุ่มเทพลังทั้งหมดนั้น อานุภาพน่าสะพรึงถึงขีดสุด ต้าหนิวเพียงได้รับผลกระทบทางอ้อมเพียงส่วนหนึ่ง ก็ถูกกระแทกกระเด็นไปไกล แทบจะสิ้นสติ
หากไม่ใช่เพราะพลังปราณกำเนิดบรรพชนในร่างหลิงชวนปกป้องอวัยวะภายในและชีพจรได้ทันท่วงที หมัดนี้คงปลิดชีวิตเขาไปแล้ว
แต่ถึงกระนั้น ห้าตับหกไตของหลิงชวนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส อวัยวะภายในเคลื่อนที่ เลือดลมพลุ่งพล่าน
โดยแก่นแท้แล้ว กำลังในตอนนี้ของหลิงชวนกับยอดฝีมือขอบเขตแปด ยังคงห่างชั้นกันอยู่มาก
หากเขาไม่ใช้พลังปราณกำเนิดบรรพชนปกป้องกาย ผนวกกับกระบวนท่าฟันพันชิวที่หยางโต้วจ้งถ่ายทอดให้ ก็ไม่มีทางต้านทานกระบวนดาบที่เกรียงไกรไร้เทียมทานของอีกฝ่ายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกุมความได้เปรียบและฟาดฟันสะบั้นใส่อีกฝ่ายจนบาดเจ็บสาหัสในดาบสุดท้ายเลย
“พยุงข้า… ลุกนั่ง!” หลิงชวนเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงเพียงไม่กี่คำ น้ำเสียงแหบแห้งจนแทบฟังไม่ชัด
เมิ่งเจารีบทำตามโดยไม่รีรอ ประคองเขาขึ้นอย่างระมัดระวัง ให้เขานั่งขัดสมาธิอย่างมั่นคง
หลิงชวนวางมือทั้งสองบนเข่าอย่างยากลำบาก หลับตาลง หมายจะหมุนเวียนพลังปราณกำเนิดบรรพชนที่หลงเหลือ ละลายพลังบ้าคลั่งที่ตกค้างในร่างจากหมัดนั้นอย่างช้า ๆ
แม้หลิงชวนจะต้านหมัดนั้นไว้สุดกำลัง แต่พลังปราณที่เกรียงไกรแฝงในหมัดนั้น หาได้สลายไปหมดไม่