เหล่าผู้คนพากันแยกย้ายไปแล้ว หลิงชวนให้ถังขุยหรานพาโจวฮ่าวกับเว่ยฉงซานและพรรคพวกกลับจวนแม่ทัพใหญ่เพื่อพักผ่อนก่อน ส่วนตนเองหันหลังเดินตรงไปยังห้องโถงส่วนตัวอีกฝั่งของเรือนบุปผาหิมะ
เช่นเดิม ใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งของลู่ปิ่งยังคงเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องโถงส่วนตัว
เห็นหลิงชวนมาถึง เขาไม่มีคำพูดใด พยักหน้าเล็กน้อยแล้วขยับตัวหลบออกด้านข้าง เปิดทางเชิญหลิงชวนเข้าไป
หลิงชวนผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมชาเข้มข้นผสมกับกลิ่นกล้วยไม้อันงดงามเป็นเอกลักษณ์ของฮูหยินวังพัดโชยมาปะทะหน้าพลันขจัดกลิ่นสุราในกาย
ฮูหยินวังกำลังปรุงชาอยู่ข้างโต๊ะริมหน้าต่าง เห็นหลิงชวนเข้ามา วางทัพพีชาในมือ แล้วยิ้มหวาน ลุกขึ้นกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ เชิญนั่ง ชาเพิ่งบ่มได้ที่!"
หลิงชวนเดินไปนั่งตรงข้ามนาง สายตาหยุดที่ใบหน้านาง
สำหรับสตรีผู้ชะตาโชกโชน หากทั้งเฉลียวฉลาดและความสามารถล้ำเลิศเบื้องหน้านี้ ในใจหลิงชวนมักมีความรู้สึกยากเอื้อนเอ่ยอย่างหนึ่ง
นางสุกุมลมั่นคง แววตางามพาเย้ายวน แต่ไม่มีทีท่าเช่นหญิงงามเมือง กลับสง่างามมีระดับ
'เช่นนี้ต้องเปลี่ยนปากเรียกโหวยุ่ยแล้วกระมัง?' ฮูหยินวังจับกาชาขึ้นค่อย ๆ รินชาให้หลิงชวนถ้วยหนึ่ง น้ำชาใสแจ๋ว กลิ่นหอมฟุ้ง น้ำเสียงนางอ่อนโยน รอยยิ้มได้สัดส่วน
'ล้วนเป็นคนในครอบครัว จะใส่ใจมารยาทจุกจิกทำไม!' หลิงชวนยกถ้วยชา จิบเบาๆ กลิ่นชากระจายบนปลายลิ้น