หย่งเย่บอกเขาว่าจะช่วยล้างแค้น และให้เขานำศีรษะของหลิงชวนกลับไปเซ่นไหว้ชนเผ่าด้วยมือตนเอง แต่มีข้อแลกเปลี่ยนคือ เขาต้องทำตามการจัดการของหย่งเย่ทุกประการ
อวี่เหวินจิ้นแทบไม่ต้องคิดก็รับปากทันที เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการใช้ประโยชน์จากตน แต่สำหรับเขาแล้ว การอาศัยอำนาจของหย่งเย่เพื่อล้างแค้น มิใช่การใช้ประโยชน์จากหย่งเย่เช่นกันหรือ?
แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ แต่การลอบสังหารหลิงชวน แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพฝ่ายเหนือ ก็ยากเย็นราวกับปีนขึ้นสวรรค์ ไม่ต้องพูดถึงกำลังป้องกันทั่วทั้งชายแดนเหนือ เพียงฝีมือของหลิงชวนเองก็ชวนให้หวาดหวั่นแล้ว
ที่สำคัญที่สุด เมื่อดูจากพรสวรรค์และฝีมือที่หลิงชวนแสดงออกมาก่อนหน้านี้ การก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์แห่งวิถียุทธ์ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา หากเขาคิดจะสังหารหลิงชวน ก็ต้องลงมือก่อนที่อีกฝ่ายจะก้าวสู่ขั้นปรมาจารย์เท่านั้นจึงจะมีโอกาส
หม่งซิงฟานถือทวนยาว ประสานมือคารวะคนทั้งสองแล้วกล่าวว่า “หม่งซิงฟานจากทะเลใต้ ขอรับคำชี้แนะ!”
“ปัง!”
พลันมีเสียงทุ้มดังขึ้น เสือคำรามถล่มภูเขา ลวี่กู่เหยียบลงบนศิลาก้อนยักษ์เต็มแรง ก่อนจะทะยานตัวพุ่งลงมาจากไหล่เขา ตรงเข้าหาหม่งซิงฟาน
“รนหาที่ตาย!”
ลวี่กู่ตวาดลั่น ยกท่อนเหล็กในมือขึ้นด้วยสองมือ แล้วฟาดลงใส่หม่งซิงฟาน
หม่งซิงฟานไม่หลบไม่เลี่ยง เผชิญหน้ากับท่อนเหล็กที่ฟาดลงมาด้วยพละกำลังมหาศาล เขายกทวนยาวขึ้นต้านตรง ๆ ด้วยกระบวนท่าสายฟ้าเจาะแดด
สายฟ้าเจาะแดดมิใช่กระบวนท่าที่พบเห็นได้ยากในวิชาทวน ทว่าเมื่อหม่งซิงฟานใช้ กลับปรากฏเป็นภาพอีกแบบหนึ่งโดยสิ้นเชิง