เซี่ยหยวนหลางเอนกายพิงพนักเก้าอี้ หมุนถ้วยชาในมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “มีคนปลอมใช้ชื่อพวกเรา ส่งบัตรเชิญถึงกัน แล้วลวงพวกเรามาที่นี่!”
สีหน้าของเซียวเม่าเซวียนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน น้ำเสียงพลุ่งพล่านขึ้นทันที “ผู้ใด?”
“ผู้ใดเล่าจะเป็นไปได้อีก?” ลู่หวยอวี้ชูถ้วยชา เป่าละอองชาที่ลอยอยู่เบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ย่อมต้องเป็นศัตรูร่วมของพวกเรา!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง
คำตอบผุดขึ้นในหัวของทุกคนแทบจะพร้อมกัน—ผู้อยู่เบื้องหลังการกวาดล้างสมาคมสามมังกรในสองวันก่อนอย่างดุเดือดเด็ดขาดนั่นเอง
แม้จนถึงตอนนี้ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพลังนั้นมีที่มาอย่างไร แต่ที่แน่ชัดคือต้องเป็นคนของราชสำนัก
“ทุกท่าน เมื่อมาถึงแล้วก็ปล่อยใจให้สงบเถิด!” เซี่ยหยวนหลางดูไม่รีบร้อน จิบชาอย่างสำราญ “ในเมื่อเขาลวงพวกเรามาที่นี่ เขาก็ต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน พวกเรารออย่างสบายใจก็พอ!”
ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น เจ้าบ้านแต่ละตระกูลยังคงแอบสั่งผู้ติดตามให้รีบไประดมกำลังคน เพื่อเตรียมรับมือเหตุไม่คาดหมาย
ทว่าทุกคนไม่ได้กังวลมากนัก เพราะเก้าตระกูลขุนนางในพื้นที่เจียงไห่ได้หยั่งรากลึกมานับร้อยปีแล้ว อำนาจฝังแน่นจนยากจะถอนราก แทรกซึมอยู่ในแทบทุกกิจการ
แม้แต่ราชสำนักก็คงทำเพียงแต่การสั่งสอนเชิงสัญลักษณ์ แล้วปลอบประโลมในภายหลัง การกำจัดสมาคมสามมังกรก็ถือเป็นการสั่งสอน โดยต่างฝ่ายต่างรู้กันในใจ แล้วเรื่องนี้ก็จะจบไป