คำกล่าวนี้หลุดออกมา เหล่านักรบที่อยู่โดยรอบได้ยินเข้าต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ สะท้านสะเทือนในใจหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ต่างกลั้นลมหายใจ จ้องเขม็งไปยังร่างเหนือผิวน้ำทะเลที่นึกฝันเกินกว่าปุถุชนจะจินตนาการได้แล้ว
เมื่อเห็นไป๋จิงถิงแสดงพลังที่แท้จริงของขอบเขตเซียนแดนมนุษย์ในที่สุด หยางโต้วจ้งมิได้หวาดหวั่น กลับยินดี ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มโล่งใจแฝงความบ้าระห่ำ
กวาดตามองทั่วหล้าบู๊ลิ้ม ผู้สามารถพำนักสถิตในแดนอัศจรรย์เซียนมนุษย์อันล้ำลึกเป็นปกติได้นานเนิ่นนานนั้น นับหลายสิบปีมานี้มีเพียงไป๋จิงถิงผู้เดียว นับว่าเป็นประหลาดท่ามกลางประหลาด
เมื่อครู่ประมือกัน ไป๋จิงถิงตั้งใจกดพลังตนไว้ ณ จุดสูงสุดของระดับอาจารย์ยุทธ์ เห็นได้ชัดว่าประสงค์ประลองกับหยางโต้วจ้งอย่างยุติธรรมภายในขอบเขตนี้
อย่างไรก็ตาม กระบี่สามสายของหยางโต้วจ้ง กระบี่หนึ่งรุนแรงกว่ากระบี่หนึ่ง โดยเฉพาะสุดท้ายที่แปรเป็นไร้รูปล้วนเป็นอนันต์ เทียบเท่าท่า "หมื่นกระบี่" นั้น ทำให้ไป๋จิงถิงรู้สึกว่า หากใช้ระดับอาจารย์ยุทธ์ต้านต่อไปอีก ก็หาใช่การกระทำอันชาญฉลาดไม่
การช่วงชิงขอบเขต สำหรับเขาแล้ว ไม่มีความหมาย
"ดี! เช่นนี้ถึงจะสมฐานะ!"
หยางโต้วจ้งแผดเสียงคำรามหนึ่งที เช่นเดียวกันก้าวไปข้างหน้าอย่างแรง
"ตูม!"
ชั่วพริบตา ปราณแท้ในกายที่สงบนิ่งเนิ่นนานประหนึ่งภูเขาไฟที่ถูกกดทับไว้นับหมื่นปี ก็พลันระเบิดปะทุ
กระแสลมบ้าคลั่งพัดกระหน่ำไปรอบทิศโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง กระบี่ปราณสีทองอ่อนนับไม่ถ้วนที่ควบแน่นราวกับจับต้องได้ พุ่งออกจากรูขุมขนและจุดลมปราณทั่วร่าง ส่งเสียงคำรามก้อง พลุ่งพล่าน กลายเป็นสายธารกระบี่เชี่ยวกรากวนเวียนพลิ้วไหว
เจตจำนงกระบี่อันแหลมคมไร้เทียมทานพุ่งทะยานสู่ฟ้า กระทั่งบิดเบี้ยว ฉีกทึ้ง ห้วงอวกาศรัศมีหลายสิบจ้างจนสิ้น และเผยให้เห็นร่องรอยปริแตกแห่งความว่างเปล่าอันดำมืดดุร้าย