การกระทำนี้ ในสายตาของพวกหูเจี๋ยแล้วมิได้ดูแปลกประหลาดแต่อย่างใด หากเป็นเช่นครั้งก่อนที่มีเพียงกองทัพอวิ๋นโจวเพียงกองเดียวเข้าตี ฝ่ายอื่นล้วนตั้งมั่นนิ่งเฉย พวกเขาถึงจะรู้สึกผิดสังเกต
ในจวนแม่ทัพใหญ่ ลู่เฉินเฟิงได้รับรายงานแล้ว ดวงตาก็เปล่งประกายเจตนาฆ่าอันเย็นชาสองสาย
เขารู้ดีว่า ซ่งจิ่งและหานชิงฉือต่างโน้มเอียงไปทางหลิงชวน ทว่าเขามิคาดคิดว่าคนทั้งสองจะกล้าฝ่าฝืนคำสั่งตนเองยกทัพเข้าโจมตีถึงเพียงนี้
“แม่ทัพ ควรมีคำสั่งให้เรียกพวกเขากลับหรือไม่?” หานหยาถามขึ้น
ลู่เฉินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “เมื่อพวกเขาอยากไปเป็นเป้าล่อ ก็ปล่อยให้พวกเขาตายไปเสียเถิด!”
“หากยังไม่ตาย ภายภาคหน้าข้าจะส่งพวกเขาด้วยมือของข้าเอง!” แววตาเจตนาฆ่าของลู่เฉินเฟิงมิได้ปิดบัง
ในแผนการของเขา หลิงชวนและเหล่าแม่ทัพกองทัพอวิ๋นโจวเป็นเป้าหมายแรกที่ต้องกำจัด รองลงมาคือพวกเว่ยฉงซาน ซ่งจิ่ง เฉินจิ่งเหยา หานชิงฉือ ล้วนอยู่ในบัญชีของเขาด้วย
คนเหล่านี้มิจำเป็นต้องกำจัดทั้งหมด แต่เมื่อเขารับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แล้ว จะไม่มีทางปล่อยให้พวกเขากุมอำนาจทหารต่อไป กำจัดบางส่วน กดบางส่วน และกักบางส่วน พวกเขาก็ไม่อาจก่อคลื่นได้อีก
เหมาะนักที่โอกาสนี้จะให้พวกเขาสูญเสียกำลังพลไปบางส่วน สำหรับเขาแล้วย่อมไม่มีผลเสีย
สำหรับเขา เป้าหมายหลักในยามนี้คือกำจัดหลิงชวน แน่นอน หากสามารถยึดเมืองวอหน่าได้พร้อมกัน ย่อมเป็นการเพิ่มดอกไม้บนผ้าไหม