"ส่งคำสั่ง ถอนกำลังกลับเรือรบ..."
แม่ทัพซิลลาผู้นั้นหลังจากนิ่งงันไปชั่วครู่ ใบหน้าพลันบิดเบี้ยวดุดัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ตะโกนสุดเสียงด้วยความลนลาน
ยามนี้เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว ได้แต่รีบรวบรวมกำลังพลกลับก่อน ถอนแผ่นกระโดดตั้งรับอย่างแข็งขัน พร้อมรวมกำลังกวาดล้างทหารโจวบนเรือให้สิ้นซาก
มิเช่นนั้นหากปล่อยให้สถานการณ์บานปลาย ผลที่ตามมาคงเกินคาดเดา นิ้วมือของเขาสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นความร้อนรุ่มในใจ
ทหารสื่อสารบนเรือรบได้ยินคำสั่งแม่ทัพ รีบชูธงสัญญาณ แต่ยังไม่ทันส่งสัญญาณ เกาทัณฑ์เหล็กดอกหนึ่งก็พุ่งดั่งดาวตก เสียง 'ฉึก' ดังขึ้น ทะลวงลำคอของเขาจนทะลุ
โลหิตวาดโค้งกลางอากาศสะดุดตา แม่ทัพซิลลาผู้นั้นรูม่านตาหดตัวฉับพลัน ตะโกนเสียงแหบพร่า: "ถอย!"
ขณะที่ตนเองกลับถอยกรูดออกไปก่อน หลีกเลี่ยงการอยู่ในระยะยิงของพลธนูทหารโจว กิริยาของเขาตื่นตระหนกและอัปยศ สูญสิ้นความลำพองใจและสุขุมเมื่อครู่
เห็นทหารน้ำซิลลาจะหนี หลิงชวนแววตาเปล่งประกายเย็นเยียบ ตะโกนลั่น: "ศัตรูจะหนี รีบชิงขึ้นเรือก่อน!"
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไป กระบี่ในมือกวาดวงกว้าง โปรยประกายเย็นเยียบไปทั่ว
คมกระบี่ผ่านพ้น ทหารซิลลาสามนายที่กำลังก้าวขึ้นแผ่นกระโดดล้มลงกับพื้น ศีรษะกลิ้งบนดาดฟ้า โลหิตพุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุ
หลิงชวนมองไม่ยี่หระ เห็นเขาใช้เท้ายันแผ่นกระโดดเป็นแรงส่ง ร่างทะยานดั่งพญาอินทรี ครั้นแล้วคว้าขอบเรือไว้หนึ่งจังหวะ ปราดเปรียวขึ้นไปบนดาดฟ้า