"วืด!"
แต่ทว่า เสี่ยวเป่ยยังไม่ทันได้เล็งเป้า เสียงตัดอากาศก็ดังมาจากข้างกาย ที่แท้คือเนี่ยซิงหานลงมือแล้ว
เมื่อครู่ คันธนูเหล็กของเขายังคงแขวนอยู่บนตะขอแห่งชัย แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็ยิงธนูออกไปแล้ว
ลูกธนูนี้มิได้ถูกตัวนกเขาหลง แต่กลับปักอยู่บนลำต้นไม้ ทำให้ฝูงนกเขาหลงแตกบินกระเจิงไปหมด
สายตาของเสี่ยวเป่ยจ้องเขม็งไปที่นกเขาหลงตัวนั้น แต่เมื่อฝูงนกแตกตื่น สายตาของเขาก็สับสนวุ่นวาย ถึงแม้เขาจะจ้องไปที่เจ้านกเขาหลงตัวนั้นไม่วางตา แต่ในใจเขารู้ดี ภาพที่ยุ่งเหยิงเช่นนี้ ตนเองคงจะเสียเป้าหมายไปในไม่ช้า
"เพียะ..."
ในขณะนั้นเอง เขาก็เห็นนกเขาหลงตัวที่เขาจ้องอยู่นั้น ถูกธนูหนึ่งดอกพุ่งทะลุร่าง ร่วงลงมาจากที่สูงตรง ๆ
เสี่ยวเป่ยตกใจยิ่งนัก คันธนูทำลายเกราะที่พาดไว้แน่น จึงมิได้ยิงธนูออกไป
เมื่อเขาหันสายตามองไปทางเนี่ยซิงหานที่อยู่ข้างกาย อีกฝ่ายก็วางคันธนูทำลายเกราะลงเสียแล้ว สะพายไว้บนตะขอแห่งชัยอย่างไม่ใส่ใจ
"เมื่อใดที่เจ้าทำได้เช่นนี้ ข้าจะสอนสามนัดต่อเนื่องให้เจ้า!" เนี่ยซิงหานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
เสี่ยวเป่ยเดิมทีตั้งใจมั่นเกินร้อย แต่เพียงชั่วขณะ ก็ราวกับถูกคนตบหน้า แววตาความผิดหวังวาบผ่านไป อย่างไร้ แต่ความผิดหวังนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความแน่วแน่ในไม่ช้า
"อาจารย์คนที่สามวางใจได้ ภายในสามเดือน ข้าต้องทำได้แน่นอน!" เสี่ยวเป่ยเอ่ยอย่างแน่วแน่
"ดี!" เนี่ยซิงหานพยักหน้ารับเพียงหนึ่งคำ
การตรวจตราครั้งนี้ หลิงชวนเดินทางไปทางตะวันตกตามแนวป้องกันของหลิงโจว หานจิงหูในฐานะแม่ทัพเก่า ประจำการอยู่ที่หลิงโจวมาหลายปี รู้จักการวางแนวป้องกันของหลิงโจวเป็นอย่างดี