"เคร้ง!"
เสียงโลหะปะทะดังกึกก้องไปทั่วห้องเรือ เสียงสะท้อนก้องอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ
ร่างดำกระโดดหมุนตัวลงพื้น ปรากฏเป็นซามูไรจากแคว้นวาไว้ผมทรงซากายากิ ดวงตาเย็นเยียบของเขาวาววับในความมืดสลัวดุจดวงตาของงูพิษ มีดวากิซาชิในมือชี้ลงพื้นในมุมที่ประหลาด
"บังอาจนัก! พวกวา!" จางพั่วลู่ทั้งตกใจทั้งโกรธ น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธ
การปรากฏตัวของซามูไรวาที่นี่ หลิงชวนหาได้แปลกใจไม่ เพราะไม่ว่าชิลลาหรือแพกเจ ที่กล้ากรำศึกกับต้าโจวก็ล้วนอาศัยแคว้นวาหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง
การปรากฏตัวของซามูไรวาที่นี่ น่าจะเป็นการมาควบคุมการรบมากกว่า
ขณะนั้นโค่วหุยนำหน่วยทหารคนสนิทธรุดเข้ามาในห้องเรือทุกคนหมายจะรุมล้อมซามูไรวาผู้นั้น แต่ถูกหลิงชวนยกมือห้ามไว้
"พวกเจ้าไปที่ท้องเรือ ควบคุมคนพายและนายท้ายเรือ ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง!" สายตาของเขาไม่เคยละจากซามูไรผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย แววตาหนักแน่น
โค่วหุยไม่รีรอ นำคนมุ่งหน้าไปยังท้องเรือทันที ทว่าจางพั่วลู่กลับยืนกรานอยู่กับที่อย่างดื้อรั้น ฝ่ามือที่เปื้อนเลือดกำง้าวศึกไว้แน่น "ข้าจะอยู่ช่วยท่านแม่ทัพ!"
โค่วหุยหันขวับไปถลึงตาใส่เขา ตวาดว่า "บัดนี้เจ้าเป็นทหารคนสนิท การเชื่อฟังคำสั่งคือหน้าที่อันดับหนึ่งของเจ้า!"
แววตาจางพั่วลู่วาววาม ในสมองดังก้องคำกำชับของท่านปู่ก่อนจากลา และคำสั่งเสียของอารองเมื่อวาน ล้วนให้เขาคล้อยตามคำสั่งของแม่ทัพหลิง
เขาแค่นเสียงเย็นชา ทว่าก็เก็บงำความเอาแต่ใจ หิ้วง้าวศึกตามโค่วหุยไปยังท้องเรือ