เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เกวียนคันหนึ่งออกจากโรงเตี๊ยมอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังทิศใต้ของเมือง ในเกวียนนั่งซูหลีกับมารดาและบุตรชายตระกูลอู๋ หลิงชวนพาแมลงวัน เมิ่งเจา และทหารคนสนิทอีกสิบกว่านายขี่ม้าตามติด
เกวียนแล่นเข้าสู่ตรอกเล็กทางใต้ของเมือง เสียงไก่ขันหมาเห่าดังขึ้นเรื่อย ๆ ปล่องควันจากครัวเรือนลอยกรุ่นสูง บ่งบอกว่าเป็นยามปรุงอาหารเช้า
ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านเก่าของฉินเจี่ยน
ประตูลานถูกผู้ใดพุ่งชนจนพังเอียงอ้าอยู่ด้านข้าง ภายในลานและเรือนรกเรื้อระเกะระกะ เพราะไม่มีผู้ใดพำนักนานกว่าสองเดือน ฝุ่นหนาเต็มห้อง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นรุนแรง
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือโลงศพที่ถูกคว่ำในเรือนใหญ่ ฝาโลงเลื่อนเปิดอยู่ด้านหนึ่ง หน้ากระถางธูปมีเถ้ากระดาษเงินกระดาษทองที่เปลี่ยนสีแล้วร่วงหล่นกระจาย ยิ่งกว่านั้นคือกลิ่นเน่าเหม็นจาง ๆ ลอยออกมาจากภายในบ้าน
หลิงชวนกำลังจะเข้าไปตรวจดู นางอู๋กลับพุ่งพรวดเข้าไปก่อนแล้ว ทิ้งตัวลงตรงหน้าโลงศพสามี
“อ๊วก!”
เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นดังก้องขึ้นฉับพลัน “พวกสัตว์เดรัจฉานชาติชั่ว...” นางอู๋ร้องไห้จนเสียงขาดหาย สั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นสุดขีด “สามีของข้าตายในสนามรบแล้ว เหตุใดพวกเจ้าจึงยังมาทำร้ายเขาถึงเพียงนี้...”
หลิงชวนส่งสัญญาณให้ซูหลีพาฉินอวี่อยู่ในเกวียน ส่วนตนกับแมลงวันและคนอื่น ๆ รีบเข้าบ้าน
ยิ่งเข้าใกล้โลงศพ กลิ่นเน่าเหม็นก็ยิ่งคละคลุ้ง ทุกคนล้วนตกตะลึง
ครั้งนั้นสกุลเจี๋ยตู้แห่งชายแดนเหนือส่งกลับมาเป็นอัฐิของฉินเจี่ยนชัด ๆ เหตุใดจึงมีกลิ่นเน่าเสียเช่นนี้