หลิงชวนทราบดีว่า ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กลุ่มอิทธิพลจากประเทศเกาะแห่งนี้ผงาดขึ้นอย่างรวดเร็ว รุกรานชายฝั่งทะเลตะวันออกครั้งแล้วครั้งเล่า ปล้นฆ่าเผาทำลาย กระทำชั่วสารพัด วิธีการอันโหดเหี้ยมทารุณ น่าสะอิดสะเอียนยิ่ง
พวกมันเชี่ยวชาญการรบทางน้ำ เรือรบว่องไวคล่องแคล่ว ทำให้นาวิกโยธินต้าโจวซึ่งเน้นความหนาหนักมั่นคงต้องพ่ายแพ้ในการปราบปรามครั้งแล้วครั้งเล่า
การปะทะครั้งใหญ่ที่สุดครั้งล่าสุดของทั้งสองฝ่ายคือที่เกาะอูหูเมื่อสองปีก่อน นาวิกโยธินทะเลตะวันออกส่งกำลังพลทั้งหมดเข้าโจมตี โดยหวังจะปิดงานให้จบในคราวเดียว แต่ผลกลับพ่ายแพ้ยับเยิน เรือรบนับพันล่ม จนทหารนับหมื่นเลือดย้อมคลื่นน้ำเงิน ซากศพแทบปกคลุมทั่วทั้งน่านน้ำ...
หลังจากศึกนี้ นาวิกโยธินทะเลตะวันออกบาดเจ็บสาหัส ขวัญกำลังใจตกต่ำ ขณะที่กองทัพเรือต้าเหอ (ต้าเหอคือชื่อประเทศญี่ปุ่นในนิยาย) ยิ่งเหิมเกริม ขอบเขตเคลื่อนไหวขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งขึ้นฝั่งจากจุดต่างกัน รังควานชาวบ้านชายฝั่ง ส่วนนาวิกโยธินทะเลตะวันออกได้แต่เหนื่อยหน่ายรับมือ
ใช่ว่านาวิกโยธินทะเลตะวันออกจะไร้ความสามารถ เพียงแต่ชายฝั่งทะเลยาวเกินไป ใครก็คาดเดาไม่ได้ว่าพวกมันจะขึ้นฝั่งจากที่ใด และทุกครั้งก็มาเร็วไปเร็ว หลายครั้งนาวิกโยธินทะเลตะวันออกไปถึง ศัตรูก็ล่าถอยไปนานแล้ว
จักรวรรดิต้าเหอส่งกองทัพเรือหนึ่งแสนนายตรงมาทะเลตะวันออกของต้าโจว เจตนาไม่ต้องพูดก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว ด้านหนึ่งก็เพื่อสร้างข่มขวัญและกดดันการเจรจาของคณะทูต ด้านหนึ่งก็ซ่อนแผนชั่วร้ายข่มขู่ด้วยกำลังหากเจรจาไม่สำเร็จ
ไม่แปลกเลยที่พวกมันกล้าฆ่าติงเหยาโดยไม่ยี่หระ