เมื่อเห็นเนี่ยซิงหานกลับมา เขายกมือตบไหล่เขาครั้งหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ทำได้ยอดเยี่ยม"
อีกฝ่ายไม่พูดอะไร เพียงแค่ผงกศีรษะรับ แล้วเงียบๆ กลับเข้าแถวทหารคนสนิท สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง
ขณะนั้นเอง รองนายกองโค่วฮุยเดินเข้ามาใกล้ แล้วรายงานเสียงเบา: "นายพล ตูเว่ยจี้ส่งข่าวมาในเมือง ถามว่าเมื่อไหร่จะลงมือ พวกนักยุทธ์เหล่านั้นทนไม่ไหวแล้ว"
"บอกจี้เทียนลู่ พวกเขาคือกุญแจสำคัญของชัยชนะในศึกนี้ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามลงมือเองโดยเด็ดขาด ใครฝ่าฝืนประหารทันที!" น้ำเสียงของหลิงชวนเย็นชาและเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้ต่อรองใดๆ
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค: "อีกอย่าง บอกหัวหน้าพวกนักยุทธ์เหล่านั้นด้วย กำชับลูกน้องของตนให้ดี ใครทำแผนของข้าพัง อย่าโทษที่หลิงชวนไร้ความปรานี!"
"รับทราบ!" โค่วฮุยคารวะรับคำสั่ง แล้วรีบเดินจากไป
เหล่าผู้กล้าจากยุทธภพที่มาช่วยเหลือ หลิงชวนรู้สึกขอบคุณจากใจจริง แต่ก่อนหน้านี้เขากล่าวไว้ชัดเจนแล้วว่า กองกำลังเสริมทั้งหมดต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขา
เขารู้จักคนในยุทธภพดีเกินไป ปกติพวกเขาชอบทำตามใจ คิดอะไรก็ทำอย่างนั้น ไม่มีวินัยใดๆ ทั้งสิ้น
ในยุทธภพไม่เคยขาดคนมีความสามารถ แต่เพราะพวกเขาทนระเบียบข้อบังคับไม่ได้ จึงหลุดมาอยู่ยุทธภพ ความควบคุมไม่ได้นี้คือสิ่งที่หลิงชวนกังวลที่สุด
"ตูม ตูม ตูม..."