หลิงชวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน ตบบ่าที่กำยำของอวี๋เล่อเบาๆ: "เจ้าได้ยินมาจากใคร?"
"ก่อนหน้านี้เคยได้ยินผู้เฒ่าในหมู่บ้านกล่าวว่า ฝ่าบาทเพาะปลูกด้วยจอบทองคำ ข้าคาดว่า การนึ่งหมั่นโถวคงไม่เหมือนกับชาวบ้านทั่วไปเช่นกัน!" อวี๋เล่อตอบอย่างจริงจัง แววตาเปี่ยมไปด้วยจินตนาการอันเรียบง่ายต่อวิถีแห่งราชสำนัก
หลิงชวนยิ้มพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: "ระยะนี้ไม่สงบ บอกพวกพี่น้องให้ตื่นตัวหน่อย ยามวิกาลจงระวังตัวให้มากขึ้น!"
อวี๋เล่อรีบเก็บรอยยิ้ม ยืดหลังตรง: "ท่านแม่ทัพวางใจได้ พวกพี่น้องสายตาว่องไวกันทั้งนั้น!"
หลิงชวนพยักหน้า ไม่กล่าวอะไรมาก หันกลับเดินตรงเข้าไปในจวน ทว่าเขามิได้กลับเข้าห้องโดยตรง แต่กล่าวทักทายซูหลีเบาๆ ผ่านประตู แล้วเดินเร็วๆ ไปยังประตูด้านหลังของจวนอ๋อง
ฝีเท้าของเขาเบาบางและรวดเร็ว ร่างเงาละลายเข้าไปในเงามืดใต้ชายคาระเบียงอย่างรวดเร็ว
และในขณะนั้น บนถนนอันเงียบสงัดด้านนอกจวนอ๋อง ร่างเงาที่เกือบกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดกำลังเคลื่อนไหวไร้เสียงดุจภูตพราย
ทันใดนั้น ขณะที่เขากำลังจะข้ามปากตรอก พลันปราณอันทรงพลังมหาศาลก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับกรงที่มองไม่เห็น กักขังพื้นที่รอบตัวเขาไว้อย่างสมบูรณ์
ร่างเงานั้นสะดุ้งตกใจ ขนทั่วร่างลุกซู่ รีบหยุดร่างที่เคลื่อนไหว
สายตาแหลมคมดุจเหยี่ยว จ้องมองไปยังปลายสุดของถนนเบื้องหน้า ภายใต้แสงจันทร์ที่เยือกเย็น ชายผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ที่นั่น กอดอก ท่วงท่าสูงสง่าดั่งต้นสน