หลังมื้ออาหาร หลิงชวนเอ่ยถามหลิวเอินซื่ออีกครั้งว่า "ท่านกงกง ช่วงนี้มีธุระใดหรือไม่"
หลิวเอินซื่อตอบด้วยความเคารพว่า "ฝ่าบาททรงรับสั่งว่า ท่านแม่ทัพเดินทางไกลจากชายแดนเหนือมาตลอดทาง ต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ช่วงนี้ขอให้พักผ่อนตามสบาย จะเที่ยวเล่นในนครเทวะก็ได้ อีกไม่กี่วันค่อยเรียกเข้าวัง"
วันนี้ตรงกับวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนเก้าพอดี ยังอีกหลายวันกว่าจะถึงเทศกาลฉงหยาง จึงไม่รีบร้อน
จากนั้น หลิงชวนจงใจถามว่า "ไม่ทราบว่าที่ใดหาซื้อธูปเทียนกระดาษเงินกระดาษทองได้บ้าง"
ดังคาด เมื่อได้ยินคำถามนี้ สายตาหลิวท่านกงกงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังคงถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า "ท่านแม่ทัพจะซื้อสิ่งเหล่านี้ไปทำไมหรือ"
"กลับนครเทวะครั้งนี้ ข้าตั้งใจจะไปเซ่นไหว้ท่านพ่อตาท่านแม่ยายกับภรรยา" หลิงชวนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
อีกฝ่ายคือคนที่ฝ่าบาทส่งมา หลิงชวนจงใจเอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็เท่ากับเป็นการหยั่งท่าทีของฝ่าบาท
หลิวท่านกงกงไม่แสดงอาการใด ๆ กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพเพียงแค่สั่งก็พอ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปจัดซื้อกลับมา"
"ลำบากท่านกงกงแล้ว"
หลังเข้าเมืองนครเทวะ ช่างเหล็กแซ่หยางก็หายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน ไม่แม้แต่จะบอกลาหลิงชวน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นชีซุ่ยกับหลวงจีนน้อยอี้ฉานก็มาขออำลาหลิงชวน
"ท่านแม่ทัพ พวกเราสองคนได้รับคำสั่งจากอาจารย์ให้คุ้มครองท่านถึงนครเทวะ บัดนี้ภารกิจลุล่วงแล้ว พวกเราขอตัวลา"
เสิ่นชีซุ่ยแบกกล่องดาบใหญ่ไว้บนหลัง รอยยิ้มสบาย ๆ แบบไม่ยี่หระยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ส่วนหลวงจีนน้อยหน้าตาคมคายประสานมือ นิ่งเงียบและไม่ค่อยพูดเช่นเดิม