“ใต้เท้าเซิ่น หากข้าจำไม่ผิด เมื่อครึ่งเดือนก่อนข้าได้ออกคำสั่งไปแล้วว่า ให้จัดการอย่างเด็ดขาด ถอนรากถอนโคนตระกูลขุนนางใหญ่เสีย ข้าถึงกับอาศัยบัญชีรายชื่อที่จวนผู้อำนวยการส่งมา ระบุไว้ชัดเจนว่าตระกูลใดต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก ตระกูลใดเพียงยึดทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบ แล้วคืนที่ดินให้ราษฎรก็พอ บัดนี้ท่านกลับมาบอกข้าว่าต้องค่อยหารือกันอีกหรือ” หลิงชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าหม่นคล้ำ อีกฝ่ายรู้ดีว่าหลิงชวนโกรธจริง ใบหน้าจึงเผยความหวาดหวั่นและกระวนกระวายขึ้นมาทันที
หลิงชวนจ้องเขม็ง พลางตวาดเสียงเย็น “ท่านบอกข้าว่าเกรงว่าการลงมือเร่งร้อนเกินไปจะก่อให้เกิดการต่อต้าน หรือว่าทัพเหลียงโจวหลายหมื่นนายของจางอี๋เยว่ยังจัดการพวกคหบดีและอันธพาลท้องถิ่นเหล่านี้ไม่ได้ หรือท่านตั้งแต่ต้นจนจบก็เอาคำสั่งของข้าไปทิ้งไว้ข้างหู?”
เมื่อถูกหลิงชวนไล่ต้อนทีละก้าว ในที่สุดเสิ่นเหวินตั้นก็ทนไม่ไหว คุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“ท่านหลิงกุนซือใหญ่ ข้าน้อยรู้ผิดแล้ว ข้าน้อยจะรีบดำเนินการเดี๋ยวนี้ ไม่บ่ายเบี่ยงอีกแน่นอน!”
เหล่าขุนนางทั้งหลายอย่างเซวียเจ้ากว้างยืนอยู่ด้านข้าง ต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“หากใต้เท้าเซิ่นจัดการเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะพำนักอยู่ที่เหลียงโจวสักสิบวันครึ่งเดือน ช่วยท่านจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย!” หลิงชวนกล่าวเสียงหนัก
จากนั้นเขาหันไปสั่งทหารคนสนิทข้างกาย “รีบไปค่ายทหารเหลียงโจว พาตัวจางอี๋เยว่มาพบข้าเดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!” ทหารคนสนิทจางหลิ่งฉือขานรับเสียงกังวาน
แต่ในยามนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังมาจากนอกประตู เห็นจางอี๋เยว่ในชุดเกราะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา