เยี่ยซือเจินยังคงไม่แก้ตัวให้ตัวเอง พูดพร้อมรอยยิ้ม: "บางที ตั้งแต่แรกท่านอาจมองข้าผิดไปแล้ว เห็นเพียงด้านดีที่ท่านคิดว่าเป็นตัวตนที่แท้จริงของข้า!"
"ในตอนแรก ข้าเพียงคิดว่าเจ้าเป็นคนมีไหวพริบ ความสามารถไม่เลว คิดเพียงจะดึงเจ้ามาเป็นพวก บางทีภายภาคหน้าอาจใช้ประโยชน์ได้มากมาย น่าเสียดายที่ข้าประเมินเจ้าไว้ต่ำเกินไป!"
เยี่ยซือเจินหยิบน้ำเต้าเหล้าขึ้นมา รินเหล้าให้แต่ละคน แล้วยกจอกเหล้าขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด "จำได้ว่า ชื่อหมาป่าเลือดนี้ ข้าเป็นคนตั้งให้!"
พูดจบ เขาก็ยกเหล้าในจอกดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้ง
"พุ่ด..."
เหล้าเพิ่งลงคอ เยี่ยซือเจินก็พ่นเลือดสดออกมาเป็นกำใหญ่ เลือดสีแดงเข้มกระเซ็นลงบนโต๊ะ ปนกับสีดำคล้ำเล็กน้อย
หลิงชวนเห็นดังนั้นก็ตกใจขึ้นมาทันที
แต่เยี่ยซือเจินกลับมีสีหน้าเรียบเฉย พูดว่า "ไม่ต้องเป็นห่วง ในเหล้าไม่มีพิษ พิษข้ากินเข้าไปก่อนหน้านี้แล้ว!"
เห็นเพียงเยี่ยซือเจินทั้งตัวทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยสีหน้าแห่งการปลดปล่อย ยิ้มแล้วพูดว่า "เขาว่ากันว่า ลูกผู้ชายกลับตัวได้เงินทองก็ไม่คุ้ม แต่ในความเป็นจริง ส่วนใหญ่แล้วเมื่อก้าวพลาดไปแล้วก็ยากจะหันหลังกลับ ต่อให้รู้ว่าจุดจบสุดท้ายคือแหลกสลายเป็นผุยผง ก็ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไปจนสุดทาง!"
"หวังว่าเจ้าจะยึดมั่นในปณิธานเริ่มแรกของตัวเอง ทำให้ต้าโจวกลายเป็นอย่างที่เจ้าเคยพูดไว้!" เยี่ยซือเจินพูดจบ ก็ไอออกมาเป็นเลือดอีกหลายครั้ง ร่างกายเริ่มชักกระตุกอย่างรุนแรง