"ข้าจ้าวมู่รู้จักคนไม่ดี ปกครองไร้ความสามารถ จนเกิดเหตุร้ายที่ด่าน เกือบเป็นภัยใหญ่หลวง สมควรละอายต่อพระมหากรุณาธิคุณ และละอายต่อทุกท่านยิ่งนัก!" จ้าวฉิงยกจอกสุราด้วยสองมือพลันลุกขึ้น หว่างคิ้วขมวดแน่นด้วยความหม่นหมองและโทษตัวเองที่มิอาจสลัดทิ้ง
เขากวาดตามองทั้งสามคนในที่นั้น ในที่สุดก็หยุดที่หลิงชวน เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "ครั้งนี้แม้จะยังไม่เกิดผลลัพธ์ที่มิอาจแก้ไข แต่ก็สร้างภยันตรายและความวุ่นวายมากมายแก่พวกท่าน ข้าจ้าวฉิงขอใช้สุรานี้เพื่อขอขมา!"
พูดจบก็ยกจอกดื่มรวดเดียว หลิงชวนเห็นดังนั้นก็รีบยกจอกตรงหน้าขึ้น เตรียมจะดื่มตาม แต่จ้าวฉิงกลับยื่นมือมากดแขนเขาไว้เบาๆ
"ท่านแม่ทัพหลิงมีบาดแผล ไม่ควรดื่มมาก!" น้ำเสียงจ้าวฉิงไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง เปี่ยมด้วยความเป็นห่วงตรงไปตรงมาอย่างทหาร "ขอแค่รับน้ำใจก็พอ จิบเพียงน้อย ข้าจ้าวฉิงก็ซาบซึ้งแล้ว!"
หลิงชวนเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าจริงใจ ก็ยิ้มกล่าว "ขอบคุณท่านแม่ทัพจ้าวที่เห็นใจ!"
เขาทำตามโดยจิบเพียงเล็กน้อยก็วางจอกลง สุรานี้สำหรับเขาไม่นับว่าอะไร แต่เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากห่วงใย หากตนขืนดื่มจนหมดเกลี้ยง กลับดูไม่เห็นแก่ใจคน กลายเป็นสร้างความอึดอัดเปล่าๆ
จากนั้น จ้าวฉิงได้ถามรายละเอียดเหตุไม่คาดฝันที่ด่านอวิ๋นกวนเมื่อวันนั้นอย่างละเอียด หลิงชวนมิได้ปิดบัง เล่าเรื่องทั้งหมดตามความจริง
หลานเส้าถังกับฉินหวยเจียงนั่งเงียบอยู่ข้างๆ ฟังเงียบๆ มิได้สอดปาก