แต่หลิงชวนก็ยังออกคำสั่งโจมตี ในสายตาของคนรอบข้างจำนวนมาก นี่คือความโลภอยากได้ชัยชนะจนบุ่มบ่าม เป็นการกระทำของคนโง่ที่ถูกชัยชนะทำให้หัวเสีย
ในค่ายกองกลางนอกเมือง ลู่เฉินเฟิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน เงยหน้าพิงพนักพิง หลับตาลงครึ่งหนึ่ง
ถ่านไฟในเตาส่องแสงแดงสลัวๆ ทอเงาบนใบหน้าของเขาร้อนแล้วเย็น ไม่รู้ว่ากำลังพักผ่อน หรือกำลังคำนวณการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในเมืองอยู่ในใจ
ในกระโจมนอกจากสี่จอมยุทธใต้บัญชาของเขาแล้ว ยังมีเผยหมิงเฮ่อ เหยาฉินเหยียน และชื่อเหวินยวี่สามแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้น สวมเกราะถืออาวุธ สีหน้าแตกต่างกันไป
"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหลิงชวนเอาความมั่นใจที่ไหนมา กล้ารุกไปงับกระดูกแข็งนั่นเอง" เหยาฉินเหยียนหัวเราะเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการประชดประชัน
"งั้นก็ยิ่งดีสิ" เผยหมิงเฮ่อยิ้ม "ปล่อยให้พวกเขาสู้กันจนแหลกสลายไปทั้งคู่ เราไม่ต้องเหนื่อยเอง นับว่าได้สองเด้งพร้อมกันไม่ใช่หรือ?"
ชื่อเหวินยวี่หัวเราะเยาะตาม "เขาพึ่งโชคมาหลายปี ราบรื่นมาตลอด คงคิดว่าตัวเองเป็นเทพสงครามผู้ไร้พ่ายไปแล้วจริงๆ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
ในกระโจมระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที ราวกับเห็นภาพทัพอวิ๋นโจวแตกพ่ายที่เมืองวอหน่า หลิงชวนตายชื่อเสียงแหลกสลายไปแล้ว
"หลิงชวนมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องโชคแน่นอน!" เสียงของลู่เฉินเฟิงดังมาจากตำแหน่งประธาน น้ำหนักไม่มาก แต่เหมือนตะปูตัวหนึ่งที่ตรึงเสียงหัวเราะทั้งกระโจมไว้แน่น