หญิงงามผู้นั้นคือสตรีที่เคยถูกหลิงชวนจับตัวมานอกด่านอู่ติ้ง เย่ว์ลวี่หลานถูนางมาด้วย เห็นได้ชัดว่าในใจเขา นางมิใช่เพียงของเล่นที่งามเพียงรูปลักษณ์ แต่เป็นคนสนิทคนสำคัญยิ่ง
เมื่อเผชิญคำกวนโอ้ของหลิงชวน นางเพียงหลุบตาลงเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย ไร้อาการยินดียินร้าย
มีเพียงดวงตาคมกริบคู่นั้นที่กวาดมองเต็นท์และยามบริเวณโดยรอบอย่างไม่ตั้งใจ ทุกจุดเล็กจุดน้อยล้วนถูกบันทึกไว้ในสายตา
กลับเป็นเย่ว์ลวี่หลานถูที่สีหน้าเผยความเก้อเขิน หูแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย ไอเบาๆ หนึ่งครั้งแล้วเอ่ยว่า "ท่านแม่ทัพพูดเล่นแล้ว!"
เมื่อมาถึงหน้าเต็นท์กลางทัพบรรดาองครักษ์ทั้งแปดถูกกั้นไว้ เหลือเพียงเย่ว์ลวี่หลานถูกับหญิงงามผู้นั้นเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้
ภายในเต็นท์มีอาหารวางอยู่หนึ่งโต๊ะ ล้วนเป็นอาหารหยาบธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไปในกองทัพ นอกจากหลิงชวนแล้ว ยังมีโจวฮ่าวและชายชื่อแมลงวันอีกสองคนเท่านั้น
"เชิญทั้งสองท่านนั่ง!" หลิงชวนยกมือกวักชวนให้ทั้งสองเข้ามานั่ง
เขานั่งอยู่ตำแหน่งประมุข โจวฮ่าวนั่งอยู่ทางขวา ส่วนแมลงวันยืนอยู่ด้านหลังหลิงชวน ดาบที่คาดเอวยังคงไม่ได้แกะออก
"ในสมรภูมิเช่นนี้ หาได้มีของดีๆ ไว้ต้อนรับแขกไม่ มีเพียงน้ำชารสเข้มข้นกับอาหารง่ายๆ ขอทั้งสองท่านผ่อนปรนด้วย!" หลิงชวนหัวเราะเอ่ย น้ำเสียงมีความเป็นกันเองไม่ยึดติดพิธีการ
"ท่านแม่ทัพพูดเล่นแล้ว หลังจากลาเมื่อครานี้ ข้ายังคงคิดถึงรสชาติเลือดหมาป่าอยู่เลย!" เย่ว์ลวี่หลานถูหัวเราะเอ่ย แล้วนั่งลงในตำแหน่งรับรองฝั่งตรงข้ามหลิงชวน