"ฉึก ฉึก ฉึก..."
ชั่วพริบตา หน่วยสอดแนมหูเจี๋ยหลายนายก็ถูกจัดการ เลือดสาดกระจายไปทั่ว พวกที่เหลือสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบชักดาบพุ่งเข้ามา
น่าเสียดายที่ ต้องเผชิญกับเหล่าอินทร์และศิษย์สำนักเต๋า พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย ผ่านไปเพียงชั่วประเดี๋ยว ก็มีอีกหลายคนล้มลง
ในการต่อสู้ตัวต่อตัว ต่อให้เป็นหน่วยสอดแนมชั้นยอด ก็ไม่อาจเป็นคู่มือของนักบู๊ยุทธภพได้ เว้นแต่ทหารจะรวมตัวเป็นขบวนทัพอันแน่นหนา
พวกเขามีข้อได้เปรียบด้านจำนวนอยู่แล้ว บวกกับความไม่ทันตั้งตัว และมีนักบู๊แปดคนคอยหนุนหลัง ในไม่ช้าก็จัดการหน่วยสอดแนมหูเจี๋ยกว่ายี่สิบคนนี้ได้ทั้งหมด
ทว่า ในหมู่พวกเขา ก็มีหกเจ็ดคนได้รับบาดเจ็บ แต่โชคดีที่บาดแผลไม่ถึงตาย
เฉินเกอไม่กล้ารั้งรา รีบสั่งให้คนพาผู้บาดเจ็บถอนกำลัง พวกเขาต้องรีบถอนกลับเข้าไปในด่านด้วยความเร็วที่สุด มิเช่นนั้น หากถูกศัตรูไล่ทัน พวกเขาคงต้องจบชีวิตที่นอกด่าน
โชคดีที่ระยะทางห้าลี้ไม่ไกลนัก ในไม่ช้าก็มาถึงทางเดินไม้บนหน้าผาหุบเขาหลังเขา แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะปีนขึ้นไป ก็ได้ยินเสียงกีบม้าดังก้องมาอย่างเร่งรีบ
หน่วยสอดแนมที่อยู่ท้ายขบวนรีบวิ่งตามขึ้นมารายงาน: "ท่านตูเว่ย ทหารม้าศัตรูไล่ตามมาแล้ว!"
"รีบไป!" น้ำเสียงเฉินเกอแฝงไปด้วยความร้อนรน ส่วนตัวเขาเองถือกระบี่ศึก ยืนเฝ้าอยู่ที่ปากทางเข้าหุบเขา
เหลียงฮวนก็ตะโกนเบา ๆ: "ศิษย์สำนักเต๋าจงตามข้ามาป้องกันทัพหลังด้วยกัน!"
"ครับพ่ะย่ะค่ะ!"