ครั้นฟังจบ อวิ๋นซูหลานก็อดไม่ได้ที่จะผงกศีรษะต่อเนื่อง
ในใจเขาแจ่มแจ้งดีว่า เมื่อครู่พวกเขาให้ตนถวายกลยุทธ์ ก็หาใช่ว่าจะไม่มีการทดสอบอยู่ด้วย แต่กลยุทธ์สามประการที่ตนเสนอไปนั้น ก็หาใช่ว่าจะมิได้แฝงความหมายลึกซึ้ง หากยังเป็นการทดสอบแม่ทัพหนุ่มทั้งหลายนี้เช่นกัน
ทว่าสิ่งที่พวกเขากล่าวล้วนพุ่งตรงสู่จุดสำคัญ ชี้ให้เห็นข้อบกพร่องและภัยแฝงในสองกลยุทธ์แรกของตนจนสิ้น นั่นทำให้เขาทั้งตกตะลึงและรู้สึกปลาบปลื้มยิ่ง
หากคนเหล่านี้ผ่านการขัดเกลาอีกสักสองสามปี จักต้องกลายเป็นเสาหลักของจักรวรรดิเป็นแน่ กองทัพหูเจี๋ยที่คิดจะตีทะลวงแนวป้องกันที่ชายแดนเหนือ ก็จะยิ่งยากลำบากกว่าเดิมหลายเท่า
รุ่งเช้าวันถัดมา ค่ายใหญ่โม่เป่ยเต็มไปด้วยหมู่ทวนและอาวุธแน่นขนัด ดุจดั่งป่าทึบ บรรยากาศเยือกเย็นและสังหารแผ่ซ่าน ธงศึกโบกสะบัดบดบังท้องฟ้า ทัพสี่หมื่นนายสวมเกราะกุมอาวุธ จัดขบวนพร้อมเคลื่อนพล
“ตึง ตึง ตึง...”
กลองศึกเรียกขุนพลหนักแน่นดังกึกก้องขึ้น เลือดเนื้อและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของทหารทั้งหมดพลันถูกจุดไฟขึ้นในบัดดล แววตาเยียบเย็นและเฉียบคมต่างเพ่งมองไปเบื้องหน้าอย่างพร้อมเพรียง
หลิงชวนค่อย ๆ ก้าวขึ้นสู่แท่นเรียกประชุมพล สายตามุ่งมั่นค่อย ๆ กวาดมองหมู่ทหารเบื้องล่าง เมื่อเขายกมือให้สัญญาณ กลองศึกสะท้านฟ้าก็หยุดลงฉับพลัน
“เหล่าทหาร! พวกเราในฐานะกองทัพชายแดนเหนือของชายแดนเหนือ เดิมทีต้องปกป้องประตูแผ่นดิน ต้านทานข้าศึกภายนอก! แต่องค์อ๋องซู่แห่งหล่งซีกลับเนรคุณต่อพระมหากรุณาธิคุณ ก่อกบฏอย่างเปิดเผย ยามนี้หกแคว้นแห่งหล่งซีล้วนตกอยู่ภายใต้การยึดครองแล้ว!”
เมื่อคำกล่าวนี้ออกไป ทหารจำนวนไม่น้อยก็เผยแววตาตกตะลึงในทันใด เพราะข่าวการก่อกบฏขององค์อ๋องซู่มีเพียงผู้บัญชาการระดับสูงของกองทัพฝ่ายเหนือเท่านั้นที่ล่วงรู้ ทหารทั่วไปไม่ทราบเรื่องนี้เลยสักนิด