ชนเผ่าหูเจี๋ยถึงแม้จะถูกไล่กลับไปทางเหนือของเขาอินซานแล้ว แต่ก็ไม่เคยลืมผืนแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์นี้ จนกระทั่งสองร้อยปีก่อน พวกเขาได้รวมพลทัพใหญ่อีกครั้งเพื่อหวนกลับมาอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ไม่มีจักรพรรดิไท่จงผู้เปี่ยมด้วยความสามารถเช่นนั้น กองทัพม้าเหยียบย่ำผ่านเขาอินซาน ทุ่งหญ้าทางเหนือที่กว้างไกลหลายพันลี้กลายเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ของชนเผ่าหูเจี๋ย ประชาชนนับแสนกลายเป็นทาสของชนเผ่าหูเจี๋ย
ความอัปยศอดสูนี้ ต้าโจวได้แบกรับมาสองร้อยปีแล้ว บัดนี้ ปลายดาบของทหารโจวมาถึงเชิงเขาอินซานอีกครั้ง ขอเพียงชนะศึกนี้ ก็สามารถบอกกล่าวแก่ดวงพระวิญญาณจักรพรรดิไท่จงได้แล้ว
หลิงชวนมองดูผืนน้ำสีเขียวมรกต บนผิวทะเลสาบทั้งผืนกลายเป็นน้ำแข็งหนาทึบ จนกระทั่งทัพใหญ่ต้องใช้หอกแทงให้เป็นรู เพื่อให้สามารถตักน้ำได้
"แมลงวัน รีบวัดดูหน่อยว่าน้ำแข็งหนาแค่ไหน!" หลิงชวนถาม
"ได้เลย!"
แมลงวันกระโดดขึ้นไปบนพื้นน้ำแข็ง ทว่าเท้าลื่นล้มลงนอนหงายท้องต่อหน้าต่อตา ทำให้ทหารคนสนิทคนอื่นๆ หัวเราะกันท้องแข็ง
แมลงวันลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเขินอาย เดินไปยังรอยตัดที่เจาะน้ำแข็งขึ้นมา ดึงดาบปวงชนออกมาเทียบดู
"ท่านแม่ทัพ น้ำแข็งหนาถึงสี่ฉื่อ!"
ตัวดาบปวงชนยาวสามฉื่อสามคืบ บวกกับด้ามดาบ ยาวเกือบสี่ฉื่อ ตอนนี้ความหนาของน้ำแข็งเท่ากับความยาวทั้งเล่มของดาบปวงชนพอดี
"พอแล้ว!" หลิงชวนพยักหน้าพูด
"พอแล้ว? หมายความว่าอย่างไร?" แมลงวันถามอย่างไม่เข้าใจ
หลิงชวนกวักมือเรียกเขา "เจ้าลงมาก่อน!"
แมลงวันกระโดดขึ้นฝั่ง หลิงชวนก็มองเขาด้วยรอยยิ้ม แล้วถามว่า "ล้มเจ็บไหม?"