หลังการระดมยิงหนึ่งชุด ทหารยามบนประตูค่ายล้มตายหมดสิ้น ทหารสองแถวนอกประตูก็ล้มลงเพราะเกาทัณฑ์ไปกว่าครึ่ง ที่เหลือยังไม่ทันได้สติ เกาทัณฑ์ระลอกสองก็มาถึงเสียแล้ว
ชั่วพริบตา ทหารยามเกือบยี่สิบนายสิ้นชีพหมด ด้านหลัง หลิงชวนเห็นจังหวะเหมาะแล้ว จึงชักดาบประจำกายออกจากเอวอย่างแรง พุ่งนำออกไปก่อนเป็นคนแรก ใบดาบสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเยือกเย็น
ต้าหนิวกับจางพั่วหลู่ขนาบซ้ายขวาตามมาติดๆ โค่วฮุ่ยนำทหารคนสนิทสามร้อยนายเคลื่อนตามราวกับเงา
เดิมทีลั่วชิงอวิ๋นกับแมลงวันแย่งกันบุกเป็นระลอกแรก แต่หลิงชวนกดไว้แน่วแน่ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความดีความชอบ หากแต่ศึกนี้สำคัญยิ่ง และต้องใช้นักรบที่แข็งแกร่งพอตัวเท่านั้นจึงจะสำเร็จ
เห็นแต่ต้าหนิวแบกท่อนไม้กลมขนาดเท่าขาอ่อนคำรามก้อง พุ่งเข้าชนประตูไม้อย่างแรง
“ตูม…” เสียงดังสนั่น ประตูไม้แตกกระจาย เศษไม้กระเด็น หลิงชวนนำหน้าเดี่ยว นำทหารคนสนิทถือดาบบุกหลั่งไหลเข้าค่ายดั่งสายน้ำ
“ฆ่า!” หลิงชวนตะคอกเย็น เสียงแฝงเจตจำนงสังหารเยือกเย็นก้องสะท้อนในราตรี
เหล่าทหารคนสนิทดุจเสือดุร้ายถลาลงเขา ตรงเข้าจู่โจมข้าศึกที่ไร้การป้องกัน เหล่าทหารน้ำชิลลากำลังกินข้าวหรือต่อแถวรอรับอาหาร จะคาดคิดได้อย่างไรว่าจะถูกโจมตีในยามนี้ ยังไม่ทันได้สติ ดาบวาววับก็จ่อถึงหน้าเสียแล้ว
“ฉับๆๆ…”
แสงดาบวาบวับ ละอองโลหิตกระเซ็น เสียงต่อสู้หนาหนวกทำลายราตรี เสียงร้องโหยหวนน่าสะพรึงกลัวขัดจังหวะคลื่นทะเล