ทว่า สีหน้าของปุโรหิตไม่รู้กลับเคร่งขรึมยิ่งนัก เอ่ยวาจาว่า “ยังเป็นปลาใหญ่ถึงสองตัว”
แรกเริ่มทั้งสองยังไม่เข้าใจความหมาย ถัดมาเพียงชั่วครู่ เสิ่นชีซุ่ยก็หันสายตามองไปยังกล่องกระบี่ของตน ในกล่องกระบี่นั้น กระบี่บินทั้งหกเล่มส่งเสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบา
ไม่ไกลออกไป เงาร่างสองสายเดินเคียงคู่กันมา
หนึ่งในนั้นมีรูปร่างเตี้ยล่ำ ร่างกลมป้อมราวกับก้อนเนื้อ สวมเสื้อคลุมยาวเปื้อนมันวาว กลิ่นอายสังหารเข้มข้นแผ่ซ่านมาจากมีดเชือดหมูที่คาดไว้ตรงเอว
แต่ผู้ที่ทำให้เขาหวั่นเกรงอย่างแท้จริงคือเงาร่างอีกสายนั้น
ผู้นั้นสูงกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ค่อนข้างผอมบาง บนหลังสะพายกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง
สองบุรุษนี้ สูงหนึ่งต่ำหนึ่ง อ้วนหนึ่งผอมหนึ่ง เดินมาด้วยกัน ก่อเกิดเป็นภาพตัดกันอย่างชัดเจน
“เอ้อร์หลวี่ ข้าเกรงว่าพวกเราสองคนคงต้องตายเป็นผีอดโซเสียแล้ว!” เสิ่นชีซุ่ยเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทว่ามือกลับยกกล่องกระบี่เจ็ดดาวตั้งขึ้น
“พระพุทธองค์ การบำเพ็ญของอาตมาในโลกมนุษย์นี้ยังไม่สมบูรณ์ ยังไม่อยากเข้าเฝ้าพระองค์ในยามนี้!” หลวงจีนน้อยพนมมือ พึมพำสวดภาวนา
ในเวลาเดียวกันนั้น ปุโรหิตไม่รู้ก็เก็บไม้เท้าไผ่ในมือขึ้นมา ผู้คนทั้งสามยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินผืนใหญ่เช่นนี้ มองดูเงาร่างทั้งสองที่เคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้
ทันใดนั้น สองคนนั้นก็กระโดดตวัดกาย ก้าวเดียวมาปรากฏบนก้อนหิน
คนเชือดหมูแห่งเหิงสุ่ย กวาดสายตามองทั้งสามคนแล้วหัวเราะ “ไอ้หนูน้อย เราได้พบกันอีกแล้ว!”
ส่วนสายตาของเสิ่นชิงอู๋นั้น กลับจ้องเขม็งไปยังกล่องกระบี่ที่ตั้งอยู่ข้างกายเสิ่นชีซุ่ย
“ทิ้งกล่องกระบี่ไว้ แล้วเจ้าจงกลับสู่เขาสู่ไปเสีย!” เสิ่นชิงอู๋มองดูเสิ่นชีซุ่ยอย่างเย็นชาวาจา