กองทัพนี้ติดตั้งคันธนูแข็งทั้งชุด ยิงเต็มแรงได้ระยะหนึ่งร้อยยี่สิบก้าว แต่น่าเสียดาย ที่กองทหารม้าปีกห่านทั้งสองกองควบคุมระยะไว้ที่หนึ่งร้อยห้าสิบก้าวตั้งแต่แรก
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งเข้ามา แต่กลับไม่ถึงกองทหารม้าปีกห่าน ทำให้ทหารม้าเหล็กหมาป่าเทารู้สึกฉงนใจยิ่งนัก
เพราะในสายตาของพวกเขา คันธนูแข็งระยะหนึ่งร้อยห้าสิบก้าวยังยิงไม่ถึงอีกฝ่าย แล้วคันธนูของชาวโจวจะมาคุกคามพวกเขาได้อย่างไร
แม้ก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายจะเคยประมือกันหลายครั้ง แต่การประมือระยะประชิดสั้นๆ เหล่านั้น ไม่เคยมีการดึงระยะยิงตอบโต้กันแบบนี้มาก่อน
เมื่อลูกธนูของทหารม้าเหล็กหมาป่าเทาร่วงหลุดเป้า ทางกองทหารม้าปีกห่านก็ส่งคำสั่งออกมาเช่นกัน
"ยิง!"
เมื่อคำสั่งดังขึ้น ทหารม้าปีกห่านที่แยกอยู่สองปีกต่างดึงคันธนูทำลายเกราะ ลูกเกาทัณฑ์เหล็กพุ่งข้ามฟ้าเข้าไปในแนวทหารม้าเหล็กหมาป่าเทาโดยตรง
"ฉึกๆๆ..."
แม้เกราะของทหารม้าเหล็กหมาป่าเทาจะประณีตเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานลูกธนูทะลวงเกราะได้ เสียงธนูทะลุร่างและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว
หลายคนถูกธนูพุ่งเป้าตกจากหลังม้า กลายเป็นวิญญาณใต้กีบม้าเหล็กในชั่วพริบตา
บรรดาทหารม้าเหล็กหมาป่าเทาต่างตะลึงงันแทบไม่เชื่อสายตา คันธนูไม้รูปร่างประหลาด ดูหลวมๆ ของทหารโจว ระยะยิงกลับน่าตกใจถึงเพียงนี้
ลูกเกาทัณฑ์เหล็กพุ่งข้ามหนึ่งร้อยห้าสิบก้าวยังทะลวงเกราะพวกเขาได้ง่ายดาย น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
ในกองทัพทั้งหมด ผู้ที่ทำได้เช่นนี้ก็หายากยิ่งนัก แต่ทหารม้าปีกห่านทุกคนทำได้หมด แสดงว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวคน แต่อยู่ที่คันธนูในมือพวกเขาต่างหาก