เขาจับจ้องไปที่จ้าวเหวินปี้ แล้วกล่าวต่อว่า “แน่นอน ข้าเองก็มีส่วนได้ส่วนเสียในเรื่องนี้ ท่านผู้อาวุโสคงจะทราบดีว่า ข้าได้ก่อตั้งหอการค้าไท่ผิงขึ้นเพื่อจัดหาเสบียงและงบประมาณทางการทหาร ภายหน้าหากสมาคมการค้ามาตั้งรกรากและเปิดสาขาในเจียงไห่ ยังต้องขอความเมตตาจากท่านช่วยดูแลสักเล็กน้อย!”
เมื่อคำพูดมาถึงขั้นนี้ ในใจของจ้าวเหวินปี้ย่อมกระจ่างแจ้งว่าตนเองไม่มีทางถอยอีกแล้ว อีกทั้งสถานการณ์ของตระกูลจ้าวในยามนี้ ก็ไม่มีทางถอยใด ๆ ให้พูดถึงเลย
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง จัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ จากนั้นก็คุกเข่าลงสองข้างบนพื้น และทำความเคารพอย่างนอบน้อม “จ้าวเหวินปี้จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง และไม่ทำให้ท่านโหวียผู้มีพระคุณต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้โดยเปล่าประโยชน์!”
หลิงชวนก้าวเข้าไปข้างหน้าทันทีเพื่อประคองเขาลุกขึ้น แล้วจึงกระซิบกำชับรายละเอียดต่าง ๆ อีกมากมาย
เหอเส้ากงซึ่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ฟังทุกถ้อยคำจนหมดโดยไม่พลาดแม้สักคำ ทว่าภายในจิตใจกลับหวาดกลัวจนถึงขีดสุดแล้ว
อีกฝ่ายกล้าพูดเรื่องเหล่านี้ออกมาต่อหน้าเขาโดยไม่ปิดบัง เช่นนั้นย่อมหมายความได้เพียงว่า หลิงชวนไม่มีความคิดที่จะปล่อยให้เขามีชีวิตออกไปจากที่นี่เลย
แม้จ้าวเหวินปี้จะตอบตกลงไปแล้ว แต่ก็ยังพูดถึงอุปสรรคที่มีตามตรงว่า “ไม่ปิดบังท่านโหวีย ตระกูลจ้าวเสื่อมถอยมานานหลายปีแล้ว ผู้ที่สามารถทำงานให้ได้นั้นเกือบจะไม่มีเลย…”
“ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล!” หลิงชวนดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว จึงกล่าวอย่างสบายอารมณ์ “จวนถิงเว่ยจะให้ความร่วมมือกับท่านอย่างเต็มที่!”
เขาหันกายไปมองด้านข้าง “คนข้างกายข้าผู้นี้ก็คือหวังฮูหยินเจ้าสำนักเฟิงเสวี่ย เมื่อถึงคราวจำเป็น บุคลากรของสำนักเฟิงเสวี่ยก็จะเข้ามาช่วยเหลืออย่างสุดกำลังเช่นกัน”
สายตาของจ้าวเหวินปี้เปลี่ยนไปจับจ้องที่สตรีผู้เยาว์วัย ท่าทางสงบนิ่งและมีคุณสมบัติโดดเด่นเหนือผู้อื่นผู้นั้น จิตใจพลันรู้สึกมั่นคงขึ้นมาเป็นอันมาก พร้อมกันนั้นก็อดทอดถอนใจชื่นชมแผนการอันรัดกุมและพลังอำนาจที่น่าตกตะลึงของคนหนุ่มตรงหน้าไม่ได้